Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2023/13496 K.2024/81

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik oranının tespiti ile belirlenecek orana göre gelir bağlanması davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili ve davalı SGK vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 28.09.2004 tarihinde geçirmiş olduğu iş kazası sonucu iş gücünün büyük bir kısmını yitirdiğini, iş göremezlik oranını gösterir hastane raporları ile Kuruma yaptığı başvurulardan bir sonuç alamadığını, maddi ve manevi açıdan büyük bir mağduriyet içerisinde olduğunu ileri sürerek, davacının geçirdiği iş kazası nedeniyle sürekli iş göremezlik oranının tespiti ile sürekli iş göremezlik aylığı bağlanmasına ve iş kazasının meydana geldiği tarihten itibaren birikmiş aylıklarının yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

II.CEVAP

Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini istemiştir. Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; Kurum işlemlerinde hata bulunmadığını, yapılan iş ve işlemlerin mevzuata uygun olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 28.12.2016 tarih ve 2010/299 - 2016/751 E.K. sayılı kararıyla; davanın kabulü ile davacı ...'nin 28.09.2004 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle meslekte kazanma gücünü %64,00 oranında yitirdiğinin ve davacıya bağlanan/bağlanacak sürekli iş göremezlik gelirinin bu oran dikkate alınarak hesaplanması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı SGK vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı SGK vekili, süre tutum dilekçesi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 21.11.2019 tarihli ve 2019/2240 - 2019/3366 E.K. sayılı kararı ile dosya kapsamı ve mevcut delil durumu ile istinaf edenin sıfatı dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde hata bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı SGK vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması ve Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi üzerine, davalı SGK vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.(Kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin 05.03.2020 tarihli ve 2019/6930 - 2020/1496 E.K. sayılı kararı ile; somut olayda, eldeki davanın işverenin hak alanını ilgilendirdiğinden işverenin davaya dahil edilmemesinin usul ve yasaya aykırı olduğu, yapılacak işin, öncelikle davacıya davayı işverene yöntemince yöneltmesi için önel vermek ve işverenin göstereceği delilleri toplamak ve sonucuna göre karar vermekten ibaret olduğu belirtilerek hüküm bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 08.01.2021 tarih ve 2020/274 - 2021/11 E.K. sayılı kararı ile bozmaya uyularak yapılan yargılama ile işveren davaya dahil edilmiş, toplanan tüm deliller ve dosya kapsamına göre, bozma öncesi gibi davanın kabulüne karar verilmiştir.

C. Bozma Kararı

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı SGK vekili tarafından temyiz isteminde bulunulması üzerine Dairemizin 08.06.2021 tarihli ve 2021/5171 - 2021/7811 E.K. sayılı ilamı ile dosya kapsamından, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 18.02.2013 tarihli 1796 karar sayılı raporunda davacının meslekten kazanma güç kaybının %63 olduğunun belirlendiği, Sosyal Sigortalar Yüksek Sağlık Kurulu'nun 10.06.2015 tarihli 44/6543 karar sayılı raporunda ise davacının meslekten kazanma güç kaybının %53 olduğunun belirtildiği,

raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi yönünden Adli Tıp Genel Kurulundan alınan 05.05.2016 tarihli ve 886 karar sayılı raporunda E cetveline göre davacının meslekten kazanma güç kaybının %64 olduğunun tespit edilmesi üzerine,

mahkemece mevzuat hükümleri de nazara alınarak davanın kabulü ile davacının 28.09.2004 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle meslekte kazanma gücünü %64 oranında yitirdiğinin ve davacıya bağlanacak sürekli iş göremezlik gelirinin bu oran dikkate alınarak hesaplanması gerektiğinin tespitine dair karar verilmiş ise de, %64 oranına göre sürekli iş göremezlik gelirinin başlangıç tarihi konusunda olumlu olumsuz infaza elverişli bir karar verilmemiş olması,

diğer taraftan 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren “Zamanaşımı, hakkın düşmesi ve avans” başlığını taşıyan 97/1 inci maddesinde ise bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan durumlarda, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malûllüğü ve ölüm hallerinde bağlanması gereken gelir ve aylıkların, hakkın kazanıldığı günden itibaren 5 yıl içinde istenmeyen kısmının zamanaşımına uğrayacağı açıklanmakla 5510 sayılı Kanun'un 97 nci maddesi gözetilmeksizin karar verilmesinin yerinde olmadığı gerekçeleriyle hüküm bozulmuştur.

D. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 14.02.2023 tarih ve 2021/1282 - 2023/147 E.K. sayılı kararı ile bozmaya uyularak yapılan yargılamada, Hakkari Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğüne yazılan müzekkere cevabında, tahsis talep beyan ve taahhüt belgesinin 27.06.2007 tarihli olduğu, iş kazasının 28.09.2004, dava tarihinin 05.10.2010 olduğu göz önüne alındığında başvurunun 5 yıl içinde olduğu değerlendirilerek, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'nun 18.02.2013 tarih ve 1796 karar sayılı raporunda davacının meslekten kazanma güç kaybının %63 olduğunun belirlendiği,

Sosyal Sigortalar Yüksek Sağlık Kurulu'nun 10.06.2015 tarih ve 44/6543 karar sayılı raporunda ise davacının meslekte kazanma güç kaybının %53 olduğu belirtilmekle, çelişkinin giderilmesi yönünden alınan Adli Tıp Genel Kurulunun 05/05/2016 tarih ve 886 karar sayılı raporunda davacının meslekte kazanma güç kaybının %64 olduğu ve maluliyet başlangıç tarihinin SGK tarafından sürekli iş göremezlik haline girdiği bildirilen 28.12.2004 tarihi olduğu tespit edildiğinden, davanın kısmen kabulü ile

A- Davacının 28.09.2004 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle meslekte kazanma gücünü %64 oranında yitirdiğinin ve davacıya bağlanan/bağlanacak sürekli iş göremezlik gelirinin bu oran dikkate alınarak hesaplanması gerektiğinin tespitine,

B- 28/12/2004 tarihinden itibaren iş göremezlik aylığı bağlanmasına ve aynı tarihten itibaren hesaplanan yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı SGK vekili temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili, davacıya iş kazası geçirdiği tarihten itibaren iş göremezlik geliri bağlanması gerekirken, mahkemece yanılgılı değerlendirme ile 28.12.2004 tarihinden itibaren iş göremezlik aylığı bağlanmasına dair verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek, kararın bu yönüyle temyizen bozulmasını istemiştir.

2.Davalı SGK vekili, davacının meslekte kazanma güç kaybının %53 olarak belirlendiğini, mahkemece %64 oranı esas alınarak verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu belirterek, temyiz incelemesi sonucu bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, davacının davalı şirket nezdinde çalışırken geçirdiği iş kazasına bağlı sürekli iş göremezlik oranının tespiti ile belirlenecek oran üzerinden gelir bağlanmasına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 18 inci ve 95 uncu maddeleri.

3. Değerlendirme 1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Davacı vekili ve davalı SGK vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,