Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2024/8317 K.2024/10458

Taraflar arasındaki hizmet ve prime esas kazanç tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde özetle; davacının davalılar yanında 2 çocuğun bakımı dahil temizlik, yemek, çamaşır, ütü, ara sırada alışveriş gibi ev hizmetleri yapmak suretiyle 16.05.2007 - 24.11.2017 tarihleri arasında net 1.750,00 TL ücretle çalıştığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı ile davalıların 2007 yılında tanıştıklarını, bazı günler de ev işlerinde yardımcı olmak üzere anlaştıklarını, söz konusu çalışmanın süreklilik arz etmediğini, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül aylarında davalıların yazlıkta olması sebebiyle davacının çalışmadığını, bir dönemde en az bir yıl davalıların evinde hiç çalışmadığını, ücret iddiasının gerçeği yansıtmadığını, 5510 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinde ev hizmetlerinde çalışanların sigortalı sayılmayacağının açıkça ifade edildiğini, davacının sürekli ve kesintisiz çalışmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile hizmet tespit talebinin kısmen kabulüne, ... TC ...

SS numaralı ...'in davalılara ait ve tescilsiz ev hizmetleri iş yerinde 16.05.2007-24.11.2017 tarihleri arasında sürekli çalıştığı iddiasının ispatlanamadığı ancak 16.05.2007-18.06.2010 tarihleri arasında 1113 gün, 19.06.2010-17.06.2011 tarihleri arasında 274 gün, 19.09.2011-08.06.2012 tarihleri arasında 259 gün, 17.09.2012-15.08.2013 tarihleri arasında 328 gün, 16.09.2013-14.06.2014 tarihleri arasında 268 gün, 15.09.2014-31.03.2015 tarihleri arasında 195 gün, 01.04.2015-12.06.2015 tarihleri arasında 72 gün, 14.09.2015-10.06.2016 tarihleri arasında 266 gün, 19.09.2016-09.06.2017 tarihleri arasında 260 gün,

18.09.2017-24.11.2017 tarihleri arasında 66 gün olmak üzere toplam 3101 gün sigortalı niteliğinde ve asgari ücretle çalıştığı, bu sürenin Kuruma bildirilmediğinin tespitine, fazla talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının, davalıların yazlıklarında da çalıştığını, yazlıkta çekilmiş fotoğrafların delil olarak sunulduğunu, tanıklarca da bu hususun doğrulandığını, davacının asgari ücretten fazla olarak 1.750,00 TL net ücret ile çalıştığını beyanla İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; taraflar arasında hizmet akdi bulunmadığını, davacının zaman zaman günlük olarak davalıların evine yardıma geldiğini, bu çalışmaların ise ev işlerinde çalışanların sigortalı olarak kabul edilmesini gerektirecek nitelikte olmadığını beyanla İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; eksik inceleme ile sonuca gidildiğini beyanla İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile somut olayda, taraflar arasında; davacının çalışma şekli ve çalışma süresi hususunda ihtilaf bulunmaktadır.

Davacı 16.05.2007 – 24.11.2017 tarihleri arasında sürekli olarak çalıştığını beyan etmekte olup davalı ... ... tarafından davacı çalışmaya başladığında davalıların kızlarının 2 yaşında olduğu beyan edilmiş, yine davalı ... tarafından da davacının hafta içi mesai saatleri arasında çalıştığı ve davacı çalışmaya başladığında davalıların çocuklarının 1-2 yaşında olduğunun beyan edilmiş olduğu,

davalıların çocuklarının ise 2016/Ocak ayında doğmuş olduğu birlikte değerlendirildiğinde davacının davalılar yanında hizmet akdi ile tam zamanlı olarak çalıştığının ve işe başlama tarihinin 16.05.2007 olduğunun kabulünde isabetsizlik bulunmadığı kanaatine varılmıştır.

Ayrıca yine davalı ... ... 'ın 2018/11. ayda alınan ifadesinde davacının 2-3 yıl önce işten ayrıldığı ve komşu iş yeri tanığı ... tarafından da davacıyı 2018 yılı içerisinde asansörde gördüğünün beyan edilmiş olması nedeniyle İlk Derece Mahkemesince davacının işten ayrılış tarihinin 24.11.2017 olarak kabulünün de isabetli olduğu kanaatine varılmıştır.

Taraflar arasındaki ihtilaflı hususlardan bir diğeri de davacının yaz aylarında çalışıp çalışmadığı olmakla; her ne kadar davacı tarafça davacının yaz aylarında da davalıların çocuklarına yazlıkta baktığına delil olarak bir kısım fotoğraflar sunulmuşsa da davalıların yazlıklarının alındığı tarih, davalı ...'in annesinin yaşı itibari ile çocuklara bakabilmesinin hayatın olağan akışına uygun olması ve yine kardeşinin de çocukların bakımında yardım ettiğinin tanıklarca beyan edilmiş olması, ayrıca; tanık ...'ın 2013-2014 yaz döneminde davacının 2 ay kadar yazlıkta çalıştığını beyan etmiş olması hep birlikte değerlendirildiğinde.

İlk Derece Mahkemesince davacının yaz aylarındaki çalışma süresi yönünden varılan kanaatin de isabetli olduğu anlaşılmış; çalışmanın olmadığı yaz aylarında sözleşmenin askıda kaldığı yönündeki İlk Derece Mahkemesi yaklaşımı da yerleşik Yargıtay içtihatlarına uygun bulunmakla istinaf başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir. Feri müdahil Kurum vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, hizmet ve prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 2.506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin 10 uncu fıkrası ile 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin 9 uncu fıkrası ile 506 sayılı Kanun'un 77 nci maddesinin 1 inci fıkrası ile 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanun'un 80 inci maddesinin birinci fıkrası hükümleridir.

3. Değerlendirme 1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Fazla yatırılan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine,