Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2025/11096 K.2025/17844

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, 26.07.2011-31/08/2014 tarihleri arasında taşlama işçisi olarak çalıştığı davalı iş yerindeki çalışma koşullarından dolayı silikozis meslek hastalığına yakalandığını, İstanbul Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü Kurum Sağlık Kurulu Raporunda, meslekte kazanma gücü kaybı oranının % 23 olduğunun tespit edildiğini, Yüksek Sağlık Kurulunun 18.04.2017 tarih ve 31/5124 karar sayılı raporunda da meslek hastalığı nedeniyle maluliyet oranının % 23 olarak tespit edildiğini,

meslek hastalığı nedeniyle açılan Gebze 1. İş Mahkemesinin 2016/34 E. (2020/188 yeni Esas) sayılı tazminat dosyasında alınan Adli Tıp Kurumu raporunda, meslek hastalığı başlangıç tarihinde meslekte kazanma gücü kaybı oranının % 39 olduğunun, 13.01.2021 tarihinden itibaren artma kaydıyla meslekte kazanma gücü kaybı oranının % 51 olduğunun tespit edildiğini ileri sürerek, davacının sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti ile tespit edilecek sürekli iş göremezlik oranı üzerinden maaş bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

II.CEVAP

Davalı ... Fren ve Döküm San. A.Ş. vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının, 26.07.2011-31.08.2014 tarihleri arasında taşlama işçisi olarak davalıya ait iş yerinde çalıştığını, davacıda maluliyetin meydana gelmesinde şirkete yüklenebilecek bir kusur bulunmadığını, kabul anlamına gelmemekle birlikte şirkete kusur izafe edilirken kaçınılmazlık ilkesinin dikkate alınması gerektiğini, davacı işçinin görevi ile ilgili sağlığını tehlikeye düşürecek, çalışmaya engel teşkil edecek ve maluliyete sebebiyet verecek bir durumun söz konusu olmadığını, maluliyet oranının belirlenmesi için Adli Tıp Kurumundan rapor alınması gerektiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; Kurumun davacı hakkında tesis ettiği işlemlerde usul ve kanuna aykırı bir yön bulunmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yapılan yargılama, toplanan deliller, Kurum kayıtları, İstanbul Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü ve Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu raporları, ATK raporları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde,

Maluliyet tespitine ilişkin davanın kabulü ile Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulunun, davacının meslek hastalığı sürekli iş göremezlik oranının artma kaydıyla 13.01.2021 tarihi itibariyle % 51'e yükseldiği, davacıya 01.02.2021 tarihinden itibaren % 51 sürekli iş göremezlik oranı üzerinden gelir bağlanması gerektiğinin tespitine,

Maluliyet maaşı bağlanması talebine ilişkin dava ile ilgili gerekli harç ve gider avansı yatırılmadığından karar verilmesine yer olmadığına, karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine, karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ... Fren ve Döküm San. A.Ş. vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacıda meydana gelen maluliyet nedeniyle şirkete yüklenebilecek bir kusur bulunmadığını, kabul anlamına gelmemekle birlikte şirkete kusur izafe edilirken kaçınılmazlık ilkesinin dikkate alınması gerektiğini, davacı işçinin görevi ile ilgili sağlığını tehlikeye düşürecek, çalışmaya engel teşkil edecek ve maluliyete sebebiyet verecek bir durumun söz konusu olmadığını, Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulu tarafından belirlenen oranın çok fazla olduğunu ve kabulünün mümkün olmadığını belirterek, usul ve kanuna aykırı verilen kararın bozulmasını istemiştir.

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; Kurum işlemlerinin hukuka uygun olduğunu, davanın reddi gerekirken kabulünün hatalı olduğunu, davanın açılmasına sebebiyet vermeyen Kurum aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilemeyeceğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

C. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, meslek hastalığı nedeniyle sürekli iş göremezlik oranının tespiti ile belirlenecek yeni oran üzerinden gelir bağlanmasına ilişkindir.

İnceleme konusu eldeki davada, davacının, taşlama işçisi olarak çalıştığı davalı iş yerinde yakalandığı silikozis meslek hastalığı nedeniyle sürekli iş göremezlik oranının tespiti ile belirlenecek yeni oran üzerinden gelir bağlanmasını istediği, Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulunun 11.05.2023 tarih ve 1553 sayılı raporunda davacının meslek hastalığı sürekli iş göremezlik oranının artma kaydıyla 13.01.2021 tarihi itibariyle % 51'e yükseldiğinin mütalaa edilmesi karşısında, İlk Derece Mahkemesinin gerekçe ve hüküm kısmında yazılı şekilde "maluliyet tespiti" ifadelerinin kullanılması isabetsiz bulunmuştur.

Ne var ki bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

VI. KARAR