Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2025/13064 K.2026/1706

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ve davalı Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı şirkete ait iş yerinde çalışan davalı ...'e meslek hastalığı nedeniyle bağlanan gelirin tahsili için davalı Kurumca, davacı işveren aleyhine açılan Mahkemenin 2023/311 E. sayılı rücu davasının yargılaması sırasında Mahkemece davalı sigortalının sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti için dava açmak üzere davacıya süre verildiğini ileri sürerek davalı sigortalının meslek hastalığından kaynaklı sürekli iş göremezlik derecesinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; Kurum Sağlık Kurulu raporları ile davalı müvekkilinin meslek hastalığından dolayı %46 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığının tespit edildiğini, ATK raporlarını kabul etmediklerini, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceği gibi dava açılmasına sebebiyet vermediğinden yargılama giderlerinden de sorumlu tutulamayacağını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulü ile davalı ...'in pnömokonyoz meslek hastalığı nedeniyle maluliyet oranının 12.03.2015 tarihinden itibaren %27 olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı Kurum vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamından; ... Hastalıkları ve ...

Eğitim ve Araştıma Hastanesinin 12.03.2015 tarihli raporu ile davacıya ait iş yerinde çalışan davalı ...'in "pnömokonyoz" meslek hastalığına yakalandığının tespiti üzerine Kurum Sağlık Kurulunun 22.11.2017 tarih ve 7262 sayılı kararı ile sigortalının %46 oranında meslekte kazanma gücü kaybına uğradığına karar verildiği ve bu oran üzerinden sürekli iş göremezlik geliri bağlandığı,

davalı sigortalının, meslek hastalığına yakalanmasından dolayı davacı işvereni aleyhine açtığı tazminat davasında Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 04.02.2019 tarih ve 10/2069 sayılı kararı ile sigortalının sürekli iş göremezlik derecesinin %46 olduğuna karar verildiği, ATK 3. İhtisas Kurulunun 15.06.2020 tarih ve 9332 sayılı, ATK 2. Üst Kurulunun 25.02.2021 tarih ve 148 sayılı raporlarında ise; sigortalının hastalığının (q/q 3/3) düzeyinde pnömokonyoz meslek hastalığı olduğunun, bu hastalığı nedeniyle.

Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümlerinden yararlanılarak ve meslek grup numarası grup 1 alınarak E cetveline (yaşına) göre % 27 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağının, meslek hastalığı başlangıç tarihinin 12/03/2015 olduğunun mütalaa edildiği anlaşılmakta olup, somut olayda; yukarıda anılan yasal prosedüre uygun olarak inceleme yapılması, ATK 2. Üst Kurulunun bu konuda son merci durumunda bulunması ve mütalaasının bağlayıcı nitelikte olması, davalı sigortalının meslekte kazanma gücü kayıp oranının başlangıç tarihinin de belirlenmiş bulunması, eldeki davanın;

davalı Kurum tarafından, davacı işverene karşı açılan rücu davasında Mahkemece, işverene süre verilmesi üzerine açılması nedeniyle dava açılmadan önce Kuruma başvuru yapılmasına da gerek bulunmaması, davalı sigortalının meslekte kazanma gücü kayıp oranına ilişkin olarak verilecek kararın sigortalının da hak alanını ilgilendirmesi ve bu nedenle davalılar arasında zorunlu dava arkadaşlığının bulunması, Kurumun;

davacı işverene karşı açmış olduğu rücu davasında ise sigortalı taraf olarak yer almadığından verilecek olan kararın davalı sigortalı için bağlayıcılığı bulunmaması karşısında eldeki davanın açılmasında davacı işverenin hukuki yararı bulunması, davalılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı olması nedeniyle davalıların yargılama gideri ve vekalet ücretinden de birlikte sorumlu tutulmalarının gerekmesi hep birlikte değerlendirildiğinde.

İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik görülmediğinden yerinde bulunmayan istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davalı sigortalının meslek hastalığına bağlı maluliyeti bulunmadığını, davalıya ait iş yerindeki çalışma ortamının meslek hastalığına sebebiyet vermeyeceğini, Sağlık Kurulu raporlarındaki çelişkilerin giderilmediğini, tespit edilen sürekli iş göremezlik derecesini kabul etmediklerini, ATK 2. Üst Kurulundan ek rapor alınmadan eksik inceleme neticesinde karar verildiğini ileri sürmüştür.

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; davalı sigortalıya %46 sürekli iş göremezlik derecesi üzerinden gelir bağlandığını, Kurum işlemlerinin yerinde olduğunu, davacının dava açmakta hukuki yararı olmadığını, dava açılmasına sebebiyet vermeyen Kurumun yargılama gideri ve vekalet ücretinden de sorumlu tutulamayacağını ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacı şirkete ait iş yerinde çalışan Kurum sigortalısı ...'in meslek hastalığından kaynaklanan meslekte kazanma gücü kayıp oranının tespitine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı ve davalı Kurum vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR