Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2025/3017 K.2025/13888

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; davacıların murisleri olan ...'in 22.08.2017 tarihinde geçirdiği kalp krizi iş kazası sonucu vefat ettiğini belirterek maddi ve manevi tazminat talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacılar vekilinin dava dilekçesi ile ileri sürdüğü iddiaların ve taleplerinin haksız, dayanaksız ve hukuka aykırı olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile işverenin, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davalarındaki sorumluluğunun, objektifleştirilmiş kusur sorumluluğu olması ve bu sorumluluğunun da kural olarak kusurlu olmasına bağlı bulunması, kalp rahatsızlıkları sonucu gerçekleşen ve tamamen bünyesel faktörlerden kaynaklanan iş kazası nedeniyle işverenin sorumlu tutulmasının mümkün bulunmaması, hükme esas alınan ve müteveffanın, iş kazası geçirmesinin bünyesel faktörlere bağlı olduğunu, davalı işverenin bir kusuru bulunmadığını mütalaa eden 12.08.2024 tarihli kusur raporunun da;

aralarında kardiyoloji uzmanı hekimin de yer aldığı ve aynı zamanda iş sağlığı ve iş güvenliği uzmanı olan bilirkişi heyeti tarafından ve ilgili mevzuat hükümlerine uygun olarak düzenlendiğinin, gerekçeli, hüküm tesisine elverişli ve yeterli olduğunun, dosya kapsamından da olay günü davacıyı, iş yerinde rutin dışında bir gerginlik ve stres içine sokacak herhangi bir olayın meydana gelmediğinin de anlaşılması ve sonuç olarak iş kazasının ... sigortalıda mevcut bulunan bünyesel faktörlerden kaynaklanması hep birlikte değerlendirildiğinde.

Mahkemece 12.08.2024 tarihli anılan rapora itibar edilerek ... ...'in ölümüne neden olan iş kazasının meydana gelmesinde davalı işverenin kusursuz olduğu, bu nedenle talep edilen maddi ve manevi tazminat alacaklarından sorumlu tutulamayacağı kanaatine varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamına alınan gerek 20.01.2023 tarihli bilirkişi heyet raporunda gerekse de aralarında kardiyolog bilirkişi bulunan ve denetime elverişli 12.08.2024 tarihli bilirkişi heyet raporunda davalı işverene atfedilecek bir kusur durumunun olmadığı, kalp krizi olayının ... işçide mevcut bireysel faktörler doğrultusunda oluştuğu tespitinin yapıldığı,

dava konusu olayın gerçekleşmesinde davalı işverenin kusurunun bulunmaması ve meydana gelen hadisenin bireysel faktörlerden kaynaklanması dikkate alındığında davalı işverenin sorumluluğu yönünden illiyet bağının da olmadığı görülmekle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; Mahkemece eksik inceleme yapılarak karar verildiğini, bilirkişi raporunun hatalı olduğunu belirterek kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, iş kazasında vefat eden sigortalının yakınlarının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen kararın, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR