Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2009/19168 K.2012/13851

Sanık müdafii ile üst Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçelerinin kapsamına göre, temyiz itirazlarının sadece sanık ... hakkında "resmi belgede sahtecilik" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu anlaşıldığından bu hükme hasren yapılan incelemede gereği görüşüldü:

SSK Şanlıurfa İl Müdürlüğü tarafından Baytem Özel Güv. Sis. Gıda Ltd. Şirketine verilen "prim borcu yoktur" belgesinin fotokopisini ele geçiren sanığın belgedeki imza ve tarih kısımlarında tahrifat yapmadan şirket ismini Sinanoğulları Gıda Pet. Nak. Tur. ve Sanayi Tic. Ltd.

Şirketi şeklinde değiştirdikten sonra Viranşehir Noterliğinde onaylatıp kullandığının iddia ve kabul olunması karşısında, 1512 sayılı Noterlik Yasasının 82/3. maddesi gereğince noter onayının hukuki işlemin içeriğini kapsamayıp imza ve tarihin geçerliliğine ilişkin olduğu cihetle, suça konu belgede tarih ve imzalarda sahteciliğin bulunmaması nedeniyle noterlikçe yapılan onaylama işleminin belgeye resmi belge niteliği kazandırmayacağı anlaşıldığından,

eylemin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nun 345, sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun 207/1. maddelerine uyan özel belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde uygulama yapılması yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; değişen suç vasfına göre sanığa yüklenen “özel evrakta sahtecilik” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu,

suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 12.05.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafii ile üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan,