Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/13607 K.2013/3887

I- Sanıklar ... ve ... müdafilerinin “zimmet” suçundan sanıklar hakkında suç duyurusunda bulunulmasına dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Mahkemenin “zimmet” suçundan sanıklar hakkında yasal gereğinin takdir ve ifası için Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunulması şeklindeki kararı yargılamayı sonlandıran hüküm niteliğinde olmadığından temyizi kabil bulunmadığı cihetle sanıklar ... ve ... müdafilerinin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanıklar müdafilerinin “banka veya kredi kartının kötüye kullanılması” suçundan verilen karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Mahkemenin “zimmet” suçundan yaptığı suç duyurusu neticesinde sanıklar hakkında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 28.08.2009 gün ve 2009/39099 esas sayılı iddianamesi ile “zimmet” suçundan kamu davasının açıldığı, Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.10.2009 gün ve 2009/363 Esas -2009/374 Karar sayılı kararı ile sanıkların beraatlerine karar verildiği,

beraat kararının Yüksek 5. Ceza Dairesinin 28.02.2013 gün 2011/12381 Esas ve 2013/1143 Karar sayılı kararı ile zimmet suçundan açılan dava ile sanıklar hakkındaki bu davanın birleştirilip sanıklar hakkında TCK'nun 44. maddesi uyarınca fikri içtima hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında; mahkemenin bu dosyası ile Ankara 8. Ağır Ceza Mahkesinin 2009/363 Esas sayılı dosyasının birleştirilmesine karar verilerek deliller bir bütün halinde değerlendirilip, sanıkların hukuki durumlarının sonucuna göre belirlenmesi zorunluluğu,