Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2012/1033 K.2012/7111

Yerel mahkemenin 04.12.2008 tarihli hükmünün, sanık ... müdafiinin yüzüne karşı tefhim edildiği, tefhim tarihine göre 1 haftalık temyiz süresinin son gününün 11.12.2008 tarihi olduğu, ancak bu tarihin Kurban Bayramının 4. gününe isabet ettiği ve resmi tatil olduğu, bu nedenle CMK’nun 39/4. maddesi uyarınca, temyiz süresinin ertesi gün olan 12.12.2008 günü sona ereceği, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinin tarihinin ise 15.12.2008 olduğu, her ne kadar 01.12.2008 gün ve 14331 sayılı Başbakanlık Genelgesinde, 12.12.2008 Cuma günü kamuda çalışan memur, işçi ve diğer personelin idari izinli sayılacakları belirtilmiş ise de;

anılan günde resmi daire ve kuruluşların tatil edileceklerinden söz edilmediği, aksine anılan genelgede ‘hizmetlerin aksatılmaması, kurum yöneticilerince gerekli tedbirlerin alınması ve zorunlu hizmetlerin yürütülmesi için asgari seviyede eleman bulundurulması’ belirtilmek sureti ile, 12.12.2008 tarihinde tüm resmi daire ve kuruluşların açık olduğu ve bu günün tatil edilmediği hususunun açıkça vurgulandığı,

bu nedenle sanık müdafiinin 04.12.2008 tarihinde yüzüne karşı tefhim edilen hükmü, en geç 12.12.2008 Cuma günü mesai bitimine kadar temyiz etmesi gerekirken 15.12.2008 tarihinde ve yasal süresinden sonra temyiz ettiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından Rize Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilen 28.05.2011 tarihli yazıda, sanığın yokluğunda verilen hükmün ve atanan zorunlu müdafiinin temyiz dilekçesinin usulüne uygun olarak sanığa tebliği ile verilmesi halinde temyiz dilekçesinin de eklenerek dosyanın incelenmek üzere iadesinin istendiği,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının bu yazısı üzerine mahkemece gerekçeli kararın 04.08.2011, müdafiinin temyiz dilekçesinin ise 19.07.2011 tarihinde olmak üzere ayrı ayrı sanığın 'birlikte aynı konutta beraber ve sürekli oturan' annesine tebliğ edildiği, usulüne uygun olarak yapılan bu tebliğe rağmen sanığın yasal süresi içinde temyiz talebinde bulunmadığı anlaşılmakla;