Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2012/19387 K.2013/19314

1- Sanık müdafiinin “dolandırıcılık” suçundan verilen hükme yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “dolandırıcılık” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu,

suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 25.12.2002 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

ancak yeniden yargılama yapılmasının gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında dolandırıcılık suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- )Sanık müdafiinin “resmi belgede sahtecilik” suçundan verilen hükme yönelik temyizine gelince;

5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK.nun olaya ilişkin tüm hükümleri uygulanarak, cezaların kişiselleştirilmesinden sonra sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi ve bunun da kararın gerekçe bölümünde denetime olanak verecek biçimde gösterilmesi gerekliği gözetilmeden, 5237 sayılı TCK.nun 204/1. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibariyle lehe olduğu belirtilerek yazılı şekilde uygulama yapılmış ise de; sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas olan hükümlülüğü nedeniyle, 5237 sayılı TCK lehe olduğundan, uygulama sonucu itibariyle doğru bulunmuştur.