KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2012/20255 E., 2013/11844 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Temmuz 2013
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Dolandırıcılık, Resmi belgede sahtecilik
- Hüküm
- 765 sayılı TCK'nun 342/1, 80, 59/2, 504/7, 522, 59/2, 647 sayılı Yasanın 4, TCK'nun 72, 647/5-6. maddelerine göre 1 yıl 11 ay 10 gün hapis, 2040 YTL adli para cezasının ertelenmesine.
Karar Metni
291 kelime·1 dk okuma
1- Sanık hakkında dolandırıcılık suçu nedeniyle kurulan hükmün temyiz incelemesinde;
5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “dolandırıcılık” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu,
suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,
ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,
2- Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazlarına gelince:
Hükümden sonra, 08.02.2008 günlü 26781 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231 ve TCK’nun 7/2. maddeleri gereğince, sanık hakkında “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” kararı verilip verilmeyeceği hususunun tartışılmasında zorunluluk bulunması,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2012/20255, K. 2013/11844, 11 Temmuz 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama