Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/5549 K.2019/7085

Katılan vekili, 25.06.2013 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinden vazgeçtiğini bildirdiğinden sanıkların temyiz taleplerine hasren yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz taleplerinin reddine, ancak;

Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, bu suçların birbirine dönüşmeyeceği; sanıklar hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan kamu davası açıldığı gözetilmeden; hükmün gerekçesinde sanıkların sahte fatura düzenlediği kabul edilmesine rağmen, hüküm fıkrasında “muhteviyatı itibariyle sahte fatura kullanmak” suçundan hüküm kurularak gerekçe ile hüküm arasında çelişki yaratılması,