Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/8587 K.2018/9446

Katılan vekilinin temyiz dilekçesi içeriğine göre temyiz isteminin, sanık hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin düzenlenen en son fatura tarihi olacağı ve sanığın 2008 takvim yılına ilişkin olarak Aralık döneminde sahte fatura düzenlediğinin dosya kapsamından anlaşılması karşısında; yürürlükte bulunan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde “onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası“ öngörüldüğü, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde temel cezanın “üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası“ olarak düzenlendiği gözetilmeksizin, sanık hakkında uygulanan temel cezaların 18 ay hapis cezası olarak takdir edilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

2-Aynı takvim yılı içerisinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğunun ve her iki takvim yılı yönünden de sanık hakkında TCK’nin 43. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,