Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2018/2371 K.2019/5419

Dairemizin 14.07.2014 tarihli bozma ilamında da belirtildiği üzere, 20.06.2008 tarihli Emniyet Kriminal raporuna göre TCK hologramı ve mühür izinin sahte ve aldatıcılık niteliğini haiz olduğunun tespit edildiği, yine 05.10.2010 tarihli duruşmada da yapılan sahteliğin aldatıcılık niteliğini haiz olduğunun belirtildiği anlaşılmasına göre sanığın üzerine atılı suçun tüm unsurları itibariyle oluşup sübuta erdiği ve 5237 sayılı CMK'nin 231. maddesinin uygulanmamasına dair olumlu kanaate ulaşılmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Adli emanetin 2008/92 sırasına kayıtlı suça konu belge ile ilgili Mahkemesince bir karar verilmesi, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal hükmü ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Resmi belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulurken uygulama maddesi olan TCK’nin 204/1. maddesinin yazılmaması,