Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/4257 K.2023/8197

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.10.2014 tarihli ve 2014/36 Esas, 2014/295 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü ve 58 inci maddesi uyarınca, 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

2.Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 11.02.2019 tarihli, 2017/1373 Esas, 2019/1307 Karar sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3.İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.04.2019 tarihli ve 2019/112 Esas, 2019/267 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü ve 58 inci maddesi uyarınca, 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, pişman olduğuna, takdiri indirim sebeplerini uygulamadığına, şartları olduğu halde 5237 sayılı Kanun'un 51 ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddelerinin uygulanmamasının yanlış olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Kolluk görevlilerince şüphe üzerine durdurulan sanığın sürücü belgesi sorulduğunda alınan bilirkişi raporuna göre tamamen sahte oluşturulmuş suça konu sürücü belgesini sunması biçimindeki eylemi nedeniyle hakkında kamu davası açılmıştır. 2. Sanığın atılı suçu ikrar ettiği, alınan bilirkişi raporuna göre belgenin tamamen sahte oluşturulduğunun ve aldatma kabiliyetinin bulunduğunun bildirildiği anlaşılmıştır. 3. Mahkeme tarafından sanığın ikrarı, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediği kabul ederek temyize konu mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir, ancak;

Sanık hakkında kurulan hükümde, tekerrüre esas alınan ilamın karar numarasının yanlış yazılması ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 58 inci maddesinin yedinci fıkrasında yer alan "Mahkûmiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağı belirtilir." hükmünün yazılmaması şeklindeki hukuka aykırılık Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde 2 numaralı paragrafta açıklanan nedenle İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.04.2019 tarihli ve 2019/112 Esas, 2019/267 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA,

bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının tekerrüre ilişkin olan 4. paragrafının çıkarılarak yerine "Bakırköy 11.Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/113 Esas 2009/210 karar sayılı mahkumiyet ilamı nedeniyle mükerrir olan sanık hakkında Türk Ceza Kanunu'nun 58 inci maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" cümlesinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,