Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/7367 K.2020/178

Sanığın yokluğunda verilen kararın, bilinen en son adresi olan ve sorgusu sırasında beyan ettiği adresine öncelikle Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliği gerekirken, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince MERNİS adresine 14.03.2014 tarihinde yapılan tebliğ işleminin usulsüz, sanığın öğrenme üzerine verdiği 09.04.2015 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek inceleme yapılmıştır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanığa yüklenen “Memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği” suçunun 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren ve zamanaşımı yönünden sanık lehine olan 5237 sayılı TCK’nin 204/1. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle tabi olduğu aynı kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz talepleri bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan,