Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2020/2446 K.2022/20184

Katılan vekilinin temyizinin beraat hükümlerine, sanık ve müdafiin temyizinin mahkûmiyet hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında 2008, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasının yargılaması sonucunda, mahkemece her ne kadar sanık hakkında yeterli delil elde edilemediği gerekçesi ile beraat hükümleri verilmiş ise de, sanığın bozma öncesi savunmasında, suçlamayı kabul etmediğini, ... isimli muhasebecinin kendisinin adına iki şirket kurduğunu, kendisine ortak olmayı ve resmiyette kendisinin adını kullanmak istediğini söylediğini, kendisinin de kabul ettiğini, şirket kurduklarını, kendisinin mesul olduğu şirket adına sahte fatura kullanmış olduğunu, kendisinin bu durumdan haberinin olmadığını,

kadın kuaförü olduğunu, bu işlerden anlamadığını, çocukluk arkadaşı olduğu için kıramadığını ifade ettiği, sanık hakkında tüm takvim yılları için verilen mahkûmiyet hükümlerinin Dairemizin 14.03.2019 tarih, 2016/11860 Esas ve 2019/2641 Karar sayılı ilamı ile eksik araştırma nedeniyle bozulmasına karar verildiği, bozma üzerine yapılan yargılamada, sanığın savunmasında adı geçen ... isimli bir muhasebecinin oda kayıtlarında yer almadığının belirlenmesi,

bozma sonrası alınan savunmasında, dosyada mevcut faturalar üzerindeki imzaların kendisine ait olmadığını ifade etmesine rağmen, temin edilen bir kısım faturalar üzerinde yer alan imzaların sanığın eli ürünü olduğunun tespit edilmesi karşısında, dosya kapsamından gerçek bir ticari faaliyeti olmadığı anlaşılan mükellefiyeti tesis ettirmek suretiyle atılı 2008, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçunun sübuta erdiği gözetilmeden yazılı biçimde beraatine karar verilmesi,

2- 2009 takvim yılı sahte fatura düzenleme suçu ile 2008, 2010, 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının sübutunun kabulü halinde, hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,