Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/12312 K.2021/9921

Bölge Adliye Mahkemesi; Temyiz talebinin reddi

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesinin.

"Bölge adliye mahkemelerinin, 26.09.2004 tarih ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2’nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326'ncı maddeleri uygulanır.

(Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklinde düzenlendiği.

Kadıköy 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 28.07.2011 tarihli 2009/1407 Esas ve 2011/566 Karar sayılı mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık vasisi tarafından temyiz isteminde bulunulduğu, Mahkemece verilen 06.12.2019 tarihli ek kararda, 1412 sayılı CMUK‘nin 315. maddesi uyarınca değerlendirme yapılması yerine, 5271 sayılı CMK’nin 276. maddesi gereğince istinaf talebinin reddine karar verildiği, sanık tarafından ek karara yönelik istinaf başvurusu yapıldığı, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Ceza Dairesi’nin 26.11.2020 tarihli 2020/710 Esas ve 2020/893 Karar sayılı kararı ile ek karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği,

bu kararın sanık tarafından temyiz edildiği, Bölge Adliye Mahkemesi’nin 21.01.2021 tarihli 2021/50 Esas ve 2021/136 Karar sayılı kararı ile de hükmün kesin olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nin 296. maddesi gereğince temyiz talebinin reddine karar verildiği anlaşılmış ise de.

Kadıköy 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmünün Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden önce verilmiş olması nedeniyle, 06.12.2019 tarihli ek karar ile 26.11.2020 ve 21.01.2021 tarihli kararların hukuki değerden yoksun oldukları belirlendiğinden, sanık vasisinin 22.11.2019 havale tarihli temyiz dilekçesine yönelik yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın, sanığa ya da daimi çalışanından hangisine tebliğ edildiği hususunun tebligat parçasından anlaşılamaması karşısında tebliğ işlemi usulsüz olup, sanık vasisinin öğrenme üzerine hükmü yasal süresinde temyiz ettiği kabul edilmekle;

5237 sayılı TCK’nin 7 ve 5252 sayılı TCK’nin Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddeleri karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nin 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık vasisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden,