Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/29140 K.2025/13222

Sanığın, 03.12.2015 tarihli duruşmadaki talebinin, nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz istemi niteliğinde bulunduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1- Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 06.05.2015 tarihli ve 2015/5787 Esas, 2015/24973 Karar sayılı bozma ilamı öncesinde Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.07.2011 tarihli ve 2008/787 Esas, 2011/828 Karar sayılı kararında sanık hakkında hükmolunan 5237 sayılı Kanun'un 157/1, 52/2,4 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 9.600 ,00 TL adli para cezasının sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeyerek 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesine aykırı davranılması,

2-5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/20 15... /140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının gözetilmemesi, 3-Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.10.2018 tarihli ve 2015/8-656 Esas, 2018/404 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere; 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi uyarınca adli para cezalarının ödenmemesi halinde kamuya yararlı bir işte çalışma tedbirine de karar verilebileceği gözetilerek, sanık hakkında kurulan hükümde infaz yetkisini de kısıtlar şekilde adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğinin ihtar edilmiş olması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının ilgili kısmına “Bozma öncesi aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek,

1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sonuç ceza miktarı açısından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınması suretiyle sanığın neticeten 1 yıl hapis ve 9.600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi;

hüküm fıkrasının 6. paragrafındaki"...ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin bildirilmesine ve bu hususun ihtaratına,..." ibaresinin hükümden çıkarılması ile yerine "ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı Kanun'un 6545 sayılı Kanun'la değişik 106/3. maddesi gereğince infazına” ibaresinin eklenmesi;yine,