Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/34598 K.2024/4363

Sanık hakkında bozma kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine yapılan yargılamada İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.05.2017 tarihli ve 2017/14 Esas, 2017/94 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi ve son cümlesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü ve 5271 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası gereğince 2 yıl hapis ve 1.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; üzerine atılı suçu işlemediğine, beraatine karar verilmesine, aksi kanaat halinde ise uzlaştırma hükümlerinin uygulanmasını gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, kendisine ait olmayan bir evle ilgili internette kiralık ev ilanı verdiği, bu ilanı gören katılan ile yüz yüze görüştüğü, katılana evi gezdirip farklı zamanlarda kapora, kira bedeli ve depozito adı altında toplamda 1.250,00 TL aldığı iddia olunmuştur. 2. Mahkemece sanığın savunması, katılan beyanı, tanık anlatımı, teşhis tutanağı ve tüm dosya kapsamı itibarıyla sanığın üzerine atılı suçu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1. Sanığın internet sitesi üzerinden verdiği kiralık daire ilanından sonra katılan ile yüz yüze görüşerek menfaat temin etmiş olması karşısında bilişim sisteminin sağladığı kolaylığın ortadan kalktığı bu haliyle sanığın eyleminin katılana yönelik 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaştırma kapsamına alınan basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeyerek suç vasfında hataya düşülmek sureti ile nitelikli dolandırıcılık suçundan hüküm kurulması,

2. Kabule göre de; sanığın aynı suç işleme kararının icrası kapsamında farklı tarihlerde katılandan haksız menfaat temin ettiğinin anlaşılması karşısında sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.05.2017 tarihli ve 2017/14 Esas, 2017/94 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,