Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/40270 K.2025/12741

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.01.2018 tarihli ve 2012/409 Esas, 2018/14 Karar sayılı kararı ile sanığın, resmi belgede sahtecilik suçundan beraatine, nitelikli dolandırıcılık suçundan

Türk Ceza Kanunu 158/1-d, 62/1, 52/2-4, 53 maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis, 8.320 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Sanığın ve katılan vekilinin istinafı üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesi nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf talebinin esastan

reddine, resmi belgede sahtecilik suçundan verilen beraat hükmüne yönelik istinaf talebinin kabulü ile ilk dereceli mahkeme hükmünün kaldırılarak sanığın, Türk Ceza Kanunu 204/1-3, 43/1, 62, 53

maddeleri uyarınca 4 yıl 8 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin 11.07.2019 tarihli ek kararı ile, sanık hakkında dolandırıcılık suçu yönünden verilen esastan red kararının 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a ve 296/1 maddeleri uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle sanığın temyiz başvurusunun reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık temyiz istemi özetle ; atılı suçu işlemediğine , usul ve yasaya aykırı hükmün bozulması istemine ilişkindir.

III.GEREKÇE

A) Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmünün istinaf talebinin esastan reddine dair ek karara karşı temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesinde yer verilen “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan;

“… temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise … hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin,11.07.2019 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediği,

B) Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde ;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanı kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği,

5237 sayılı Kanun'un cezanın belirlenmesi başlıklı 61/1. maddesinde belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3/1. maddesinde ifade edilen cezada orantılılık ilkesi nazara alındığında temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinin isabetli olduğu anlaşıldığından, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden resmi belgede sahtecilik suçundan yapılan temyiz istemi yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararlarda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV.KARAR

Gerekçe bölümünün açıklanan nedenlerle sanığın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin 06.03.2019 tarihli ve 2018/1670 Esas, 2019/529 Karar Sayılı kararında ve 11.07.2019 tarihli 2018/1670 Esas, 2019/529 Karar Sayılı ek kararında öne sürdüğü temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,