Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/10182 K.2025/168

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesinin 08.06.2018 tarihli ve 2016/868 Esas, 2016/734 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan beraatine karar verilmiştir.

2.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 16.09.2021 tarihli ve 2018/2340 Esas, 2021/1855 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kurulan beraat kararı kaldırılarak, güveni kötüye kullanma suçu yönünden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 155/1, 52/2 ve 53.üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 10 ay hapis ve 14.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi; İstinaf mahkemesince hatalı inceleme yapıldığını, tanık beyanları ile mahkumiyet hükmü kurulduğu, taraflar arasında husumet bulunduğu, müşterek malikler arasında güveni kötüye kullanma suçunun işlenemeyeceği ve atılı suçu işleme kastının bulunmadığı hususlarının dikkate alınmaksızın eksik inceleme ve yanlış tespit ile sanığın mahkumiyetine karar verildiğine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığa isnat edilen ve üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren "güveni kötüye kullanma" suçundan dolayı kurulan hükümden sonra, 16.03.2021 tarih ve 31425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’na 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin basit yargılama usulü yönünden Anayasa’ya aykırı bulunarak iptal edilmiş olması karşısında, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

IV. KARAR