Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/11120 K.2023/327

Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 315 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2015 tarihli ve 2013/566 Esas, 2015/403 Karar sayılı kararı ile sanığın dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı ... Ceza Kanunu’nun 157 nci, 62 nci, 52 nci ve 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca neticeten iki kez 6.000,00 TL ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 2. ...

5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.08.2022 tarihli ve 2013/566 Esas, 2015/403 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, ret kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, gerekçeli kararın adresine tebliğ edilmemesinden dolayı temyiz hakkını kullanamadığına, dosyasının yeniden ele alınıp incelenmesi gerektiğine, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda verilen kararın, sanığın Mernis adresi olduğu belirtilen adrese 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre 20.....2015 tarihinde tebliğ edilerek 30.....2015 tarihinde kesinleştirildiği, ancak UYAP üzerinden yapılan araştırmada sanığın bu adresten 03.07.2014 tarihinde taşındığı ve bundan sonra başka Mernis adresi olmadığından tebligatın usulsüz olup temyiz süresini başlatmayacağı anlaşılmış ise de.

7201 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin ikinci fıkrasında yer alan “Tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır” hükmü uyarınca, Mahkemece dosya uzlaşma nedeniyle yeniden ele alınıp uzlaşma sağlanamadığından dolayı infazın kaldığı yerden devamına dair 30.05.2017 tarihli ek kararının sanığa 01.....2017 tarihinde tebliğ edilmesi nedeniyle sanığın karardan haberdar olduğu halde 5320 sayılı Kanun’un 8 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 03.08.2022 tarihli dilekçe ile temyiz talebinde

bulunduğu anlaşılmakla; ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR