Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/11252 K.2023/3205

Yukarıki maddeler mucibince tebligat yapılamıyan ve ikametgahı, meskeni veya iş yeri de bulunamıyan kimsenin adresi meçhul sayılır. Adresin meçhul olması halinde keyfiyet tebliğ memuru tarafından mahalle veya köy muhtarına şerh verdirilmek suretiyle tesbit edilir. Bununla beraber tebliği çıkaran merci, muhatabın adresini resmi veya hususi müessese ve dairelerden gerekli gördüklerine sorar ve zabıta vasıtasıyla tahkik ve tespit ettirir." hükmünün yer aldığı.

Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 48 inci maddesinde "bu Yönetmelik hükümleri uyarınca kendisine tebligat yapılamayan, tebliğ memuru tarafından adresi tespit edilemeyen, adres kayıt sisteminde de yerleşim yeri adresi bulunmayan kişinin adresinin tespiti için tebligatı çıkaran merci tarafından adres araştırması yapılır.

Tebligatı çıkaran merci, muhatabın adresini öncelikle resmî veya özel kurum ve dairelerden, bunlardan sonuç alınamadığı takdirde kolluk vasıtasıyla araştırabilir ve tespit ettirebilir. Yapılan araştırmalara rağmen muhatabın adresinin tespit edilememesi halinde adres meçhul sayılır.

Adresi meçhul olanlara tebligat ilanen yapılır." şeklinde hüküm bulunduğu anlaşılmakla; somut olayda; sanığın 29.04.2015 tarihli sorgusunda bildirdiği adrese gönderilen tebligatın iade edilmesi üzerine, tebliğe yarar adresinin araştırılması için kolluğa yazıldığı, 21.11.2018 tarihli ilgili kolluk yazısına göre sanığın sorgusunda bildirdiği adresine ilişkin bir tespitte bulunulamadığı ancak ... kaydında yurt dışı adresinin Tel-Aviv/İsrail olarak beyan edilmiş olduğunun belirtilmesine karşın bu konuda resmî veya özel kurumlardan sorulmadan ilanen tebligat yapıldığı anlaşıldığından,

ilanen tebligatın geçersiz olduğu ve sanığın temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek inceleme yapılmıştır.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bozma üzerine İstanbul 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.09.2018 tarihli ve 2017/695 Esas, 2028/569 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 157 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, sanığın ilanen yapılan tebligattan itibaren yasal süresi içerisinde temyiz isteminde bulunmadığından bahisle temyiz isteminin reddi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdii dilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kararın yüzüne okunmadan ve usule uygun tebliğ edilmeden kesinleştirildiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanığın 29.04.2015 tarihli sorgusunda bildirdiği adrese gönderilen tebligatın iade edilmesi üzerine, tebliğe yarar adresinin araştırılması için kolluğa yazıldığı, 21.11.2018 tarihli ilgili kolluk yazısına göre sanığın sorgusunda bildirdiği adresine ilişkin bir tespitte bulunulamadığı ancak ... kaydında yurt dışı adresinin Tel-Aviv/İsrail olarak beyan edilmiş olduğunun belirtilmesine karşın bu konuda resmî veya özel kurumlardan sorulmadan ilanen tebligat yapıldığı anlaşıldığından,

7201 sayılı Kanun'un 28 inci ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 48 inci maddelerine aykırı şeklinde yapılan ilanen tebligatın geçersiz olduğu ve sanığın öğrenme üzerine temyizinin süresinde olduğu belirlendiğinden temyiz talebinin reddine ilişkin tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir. 2. Gerekçeli karar başlığında 31.05.2010 şeklinde yanlış yazılan suç tarihinin, dosya kapsamına göre 12.04.2010 olduğu belirlenmiştir.

3. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

4. Dosya kapsamına göre 12.04.2010 olan suç tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul

15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.09.2018 tarihli ve 2017/695 Esas, 2028/569 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak,