Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/6338 K.2022/15455

Hükümlü hakkında dolandırıcılık suçundan açılan kamu davasının yargılaması sonunda Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.03.2002 tarihli, 1998/519 Esas ve 2002/177 karar sayılı ilamı ile mahkumiyetine karar verildiği, sanığın temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 07.10.2013 tarihli, 2002/9412 Esas ve 2003/6627 Karar sayılı ilamı ile hükmün düzeltilerek onanmasına karar verildiği,

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca 5237 sayılı Kanun yönünden uyarlama talebinde bulunulması üzerine aynı Mahkeme tarafından duruşma açılmadan uyarlama yargılamasının gerçekleştirildiği ve 28.05.2010 tarihli ek karar ile eski hükmün daha lehe olduğu belirlenerek aynen infazına karar verildiği, kararın hükümlü ...'un vekili olduğu belirtilerek Av. ...'ya 14.06.2010 tarihinde tebliğ edildiği, avukat ...’nun 14.06.2010 tarihli dilekçesi ile hükümlü ile vekalet ilişkisi bulunmadığını bildirmesi üzerine Mahkeme tarafından hükümlü adına ek kararı içeren iki adet tebligat işlemi gerçekleştirildiği,

tebligatların iade edilmesine karşın kararın 22.06.2010 tarihinde usul ve kanuna aykırı şekilde kesinleştirildiği anlaşılmış ise de, öğrenme üzerine hükümlünün 13.12.2010 tarihli dilekçe ile 28.05.2010 tarihli ek kararı temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede.

5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9/1. maddesi uyarınca, uyarlama yargılaması yapılırken 5237 sayılı TCK'nin lehe olan hükümlerinin derhal uygulanabileceği hallerde duruşma yapılmaksızın da karar verilebileceği öngörülmüş olup, temel cezanın alt ve üst sınırlar gözetilerek ne şekilde saptanacağının belirlenmesi ile bireyselleştirmenin yapılması amacına yönelik takdir hakkının kullanılması, önceki kanuna göre suçun yasal öğelerinde yapılan değişikliklerin tartışılması için duruşma açılmasının zorunlu bulunduğu gözetilmeden, duruşmasız olarak yapılan inceleme sonucu uyarlama hükmü kurulması,