Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/3870 K.2023/6525

Dairesi'nin 22.01.2020 tarihli ve 2017/11918 Esas, 2020/788 Karar sayılı kararı Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesi'nin 22.01.20220 tarihli ve 2017/11918 Esas, 2020/788 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.07.2023 tarihli ve KD-2023/65737 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 308 ... maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 ... maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın Tebliğnamesi'nin sanığa usule uygun olarak tebliğ edilmeksizin karar verilmesinin savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olduğuna ve kararın kaldırılarak Tebliğname tebliğ edildikten sonra sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünün düzeltilerek onanmasına ilişkindir.

II. GEREKÇE

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 30.10.2007 tarihli ve 2007/10-226 Esas, 2007/215 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; hükmü temyiz etmeleri veya aleyhlerinde sonuç doğurabilecek görüş içermesi hallerinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen Tebliğnamenin, sanık veya müdafii ile katılan veya vekiline tebliğ olunacağı, dosyada Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2014/119771 sayılı tebliğnamesi ile kararın bozulmasının talep edildiği ve tebliğnamenin sanığın MERNİS adresi olan "... ... Mah. ... Sk.

No:37 D.1 Karabağlar/ İzmir" adresine tebliğe çıkarıldığı ancak dosyada aynı zamanda UYAP kayıtları ile PTT Genel Müdürlüğü - PTT Kayıtlı Gönderi Takibi kayıtları esas alınarak yapılan incelemede, sanığa usulüne uygun olarak tebliğ edildiğine dair bir tebellüğ belgesi ile sanığın temyiz incelemesinden önce söz konusu tebliğnameyi başka bir yolla haricen öğrendiğine ilişkin bir bilgi bulunamadığı anlaşılmakla tebliğname tebliğ edilmeksizin karar verilmesinin savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

2. 18.07.2023 tarihinde tebliğnamenin usulüne uygun olarak sanığa tebliğ edildiği anlaşılmakla; dosya yeniden ele alınıp incelenmiştir. 3. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.06.2013 tarihli ve 2013/15-239 Esas, 2013/289 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, sanığın internet sitesine ilan vererek bu sistem üzerinden katılandan menfaat temin etmesine göre, bilişim sistemi olan internetin araç olarak kullanıldığının anlaşılması karşısında;

eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 158 ... maddesinin birinci fıkrasının (f) bendindeki "bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık" suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek "basın ve yayın araçlarının sağladığı kolaylıktan yararlanmak suretiyle dolandırıcılık" suçundan hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

4. Sanık kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarihli ve 2007/10-108 Esas, 2007/152 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan belirlenmesi halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan belirlenmesi gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmadığı, ancak Mahkemece kararda bu hususun ayrıca gerekçelendirilmesinin gerekli olduğu anlaşılmakla;

somut olayda, sanık hakkında cezanın alt sınırdan tayin edildiği belirtildiği halde, ayrıca gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 60 gün olarak tayin edilmesi dışında herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

5. Yargılama sürecindeki işlemlerin belirtilen hususlar dışında usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE, 2. 5271 Sayılı Kanun'un 308 ... maddesinin üçüncü fıkrası gereği Yargıtay (kapatılan) 15. Ceza Dairesi'nin 22.01.20220 tarihli 2017/11918 Esas, 2020/788 Karar sayılı düzeltilerek onama ilamının KALDIRILMASINA, 3.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.10.2013 tarihli ve 2013/210 Esas, 2013/370 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasındaki adli para cezasına ilişkin sırasıyla "60 gün", "50 gün" ve "1000 TL" ibarelerinin tamamen çıkartılarak yerlerine, sırasıyla "5 gün", "4 gün" ve "80,00 TL" ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak,