Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/798 K.2024/3315

Sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan hüküm verilmesine yer olmadığına şeklinde verilen kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesi anlamında temyize konu olabilecek hüküm niteliğinde olmaması nedeniyle temyizinin mümkün bulunmadığı;

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan dava şartı yokluğu nedeniyle düşme hükmünün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kozan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.05.2013 tarihli kararı ile sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan mahkûmiyet hükümleri kurulmuştur.

2.Yargıtay 11. Ceza Dairesi tarafından anılan hükmün; eylemin sübutu halinde, sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) Kanunun 367 nci maddesine göre dava şartı olan mütalaanın temini cihetine gidilmesi gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Kozan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan mahkûmiyet hükümleri kurulmuştur.

4.Yargıtay 11. Ceza Dairesi tarafından anılan hükmün; 213 sayılı Kanun'un 367 nci maddesine göre dava şartı olan mütalaa bulunmadığından kamu davasının düşürülmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Kozan 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 09.01.2017 tarihli kararı ile bozmaya kısmen uyulup kısmen de önceki 18.05.2015 tarihli kararda direnilmesine karar verilerek, 213 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan mütalaa yokluğu nedeniyle düşme, özel belgede sahtecilik suçundan mahkûmiyet hükümleri kurulmuştur.

6. Yargıtay 11. Ceza Dairesi tarafından direnme kararı yerinde görülmediğinden dosyanın Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

7. Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından Yerel Mahkemenin son uygulaması özde direnme kararı olmayıp kısmen eylemli uyma sonucu kısmen de ilk kararda yer almayan ve Özel Daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçelerle verilmiş yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesine karar verilmiştir.

8. Yargıtay 11. Ceza Dairesi tarafından anılan hükmün; 213 sayılı Kanun'un 367 nci maddesine göre dava şartı olan mütalaa bulunmadığından kamu davasının düşürülmesi gerekirken, bütün halinde Vergi Usul Kanunu'na aykırılık suçunu oluşturan eylemlerin ikiye bölünerek Vergi Usul Kanunu'na aykırılık suçundan mütalaa yokluğu nedeniyle düşme, özel belgede sahtecilik suçundan ise mahkumiyet hükümleri kurulması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

9. Kozan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.10.2022 tarihli ve 2022/296 Esas, 2022/462 Karar sayılı kararı ile 213 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan dava şartı yokluğu nedeniyle düşme, özel belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan ... vekilinin temyiz isteği; düşme kararının yerinde olmadığına, sanığın Vergi Usul Kanunu'na aykırılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.. 2. Katılan ..., ... ve Naime Kökver vekilinin temyiz isteği özetle; bir belgenin vergi kanunlarında düzenlenmiş olması o belgenin nerede kullanılırsa kullanılsın sadece Vergi Usul Kanunu kapsamında cezalandırılacağı anlamı taşımadığına, sanığın özel belgede sahtecilik ve Vergi Usul Kanunu'na aykırılık suçlarından cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında, şikayetçi ve katılan olan müstahsiller tarafından, yetkilisi bulunduğu şirkete satılan ürünlere ilişkin düzenlediği suça konu müstahsil makbuzlarına müstahsiller adına sahte imza atmak suretiyle özel belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; bozmaya uyularak,

müstahsillerin adlarına atfen sahte imzalar atılarak düzenlendiği iddia edilen müstahsil makbuzlarının 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununa göre stopaj vergisinin tevkifinde kullanıldığının, eylemin Vergi Usul Kanunu'na aykırılık suçunu oluşturduğunun ve Gelir İdaresi Başkanlığı Adana Vergi Dairesi Başkanlığınca 2004-2005 ve 2006 yıllarında düzenlendiği anlaşılan suça konu müstahsil makbuzlarıyla ilgili olarak,

213 sayılı Kanun'un zamanaşımını düzenleyen 113 üncü maddesi ile 114 üncü maddesindeki hükümler uyarınca inceleme yapılması ve mütalaa verilmesi imkanının bulunmadığının belirtilmesi karşısında, bozmaya uyularak 213 sayılı VUK'nin 367 nci maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşme kararı, özel belgede sahtecilik suçundan ise hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Hüküm Kurulmasına Yer Olmadığına Dair Karar Yönünden

Sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına şeklinde verilen kararın, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesi anlamında temyize konu olabilecek hüküm niteliğinde olmaması nedeniyle temyizinin mümkün bulunmadığı anlaşılmıştır.

B. 213 sayılı Kanun'a aykırılık Suçundan Verilen Düşme Hükmü Yönünden

Sanığa yüklenen. 213 sayılı Kanun'a aykırılık suçunda, aynı Kanun'un 367 nci maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaanın verilemeyeceğinin bildirilmiş olması karşısında, kamu davasının dava şartı yokluğu nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla, kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmadığından, katılanlar vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

V. KARAR