Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2024/1325 K.2024/15669

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 29.11.2016 gün ve 2013/11-142 esas, 2016/463 karar sayılı ilamında açıkladığı üzere; dosyada delil olarak saklanmaya ilişkin kararların, itiraz kanun yoluna tabi bir hakim kararı ya da kanunda açıkça itiraza tabi olduğu belirtilen bir mahkeme kararı değil, Suç Eşyası Yönetmeliği’nin 16. maddesine istinaden niteliği itibarıyla müsadere edilemeyen ancak başlı başına delil niteliğinde olup, aynı zamanda suç konusunu oluşturan eşyanın dosyada muhafaza edilmesini sağlamak için verilen bir mahkeme kararı olduğu ve anılan karara karşı başkaca bir kanun yolu öngörülmediğinden;

başvurulması gereken kanun yolunun esas hükmün tabi olduğu temyiz kanun yolu olup, sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan açılan davada 30.12.2005 tarihinde beraat kararı verildiği, kararın temyizi üzerine Dairemizce 29.11.2011 tarihinde onandığı anlaşılmakla, incelemeye konu emanete kayıtlı belgelerin dosyada delil olarak saklanmasına dair Mahkemenin 19.10.2023 tarihli Ek Kararının, aynı Mahkemenin 30.12.2005 günlü asıl kararının da tabi olduğu temyiz kanun yoluna tabi olup yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunca 09.03.2010 gün ve 237–51 ve 15.11.2011 tarih ve 213–227 sayılı kararlarla çözüme kavuşturulduğu üzere.

04.06.1936 gün ve 12–14 sayılı İçtihadı Birleştirme kararında; “zoralım kararlarının temyiz edilebilme sınırının saptanmasında Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının esas alınması gerektiği” belirtildiğinden; dosyada delil olarak saklanmasına ve iade isteminin reddine karar verilen belgelerin bilinen değerine göre, 6100 sayılı HMK'nin 362/2. maddesi uyarınca kararın kesin nitelikte olduğundan, sanık müdafiinin ek karara yönelik temyiz taleplerinin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE, Dava dosyasının,