Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2024/283 K.2024/8494

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Erzurum

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25/09/2014 tarihli ve 2013/365 Esas, 2014/492 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157, 43, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve iftira suçundan 5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 24.11.2021 tarihli ve 2021/12620 Esas, 2021/10775 Karar sayılı kararı ile; sanık müdafiinin, UYAP üzerinden karar oturumundan önce dosya numarasını da belirttiği İzmir

1. Asliye Ticaret Mahkemesindeki duruşması nedeniyle geçerli mesleki mazeret bildirdiği halde, Mahkemece mazeretinin reddine karar verilerek yargılamaya devamla hükümler kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

3.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 157, 43, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve iftira suçundan 5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyizi, zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiğine, uzlaşma işlemlerinin yapılmadığına, sanığın atılı suçu işlediğine dair dosyada her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı somut delil olmadığı ve suç unsurları oluşmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, ceza miktarına, resen nazara alınacak sebeplerle usul ve yasaya aykırı verilen kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Gerekçeli karar başlığında suç tarihleri 23.08.2010, 21.09.2011 olarak gösterilmiş ise de, mağdurların sanığa 08.03.2010, 29.03.2010 ve 28.04.2010 tarihlerinde para gönderdiği anlaşıldığından dolandırıcılık suçu açısından suç tarihinin 28.04.2010 olduğu belirlenerek ve 5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinin sekizinci fıkrasına göre iftira suçundan dolayı dava zamanaşımının, mağdurun fiili işlemediğinin sabit olduğu tarihten başladığı gözetilerek yapılan incelemede.

2.Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun'un 157 ve 267 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan ve 67 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü,

iftira suçu açısından 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 25.09.2014 tarihli mahkumiyet tarihi olduğu ve bu tarihten karar tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleştiği, dolandırıcılık suçu açısından ise 28.04.2010 olan suç tarihinden karar tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleştiği halde kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle düşmesi yerine yargılamaya devamla mahkumiyet hükümleri kurulduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak,