Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2024/5384 K.2025/5039

Hükümlü hakkında, Ankara 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2016 tarihli ve 2013/482 Esas, 2016/265 Karar sayılı kararı ile "2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359/b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43/1 ve 62. maddeleri uyarınca 2 kez 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükümlerin, hükümlü ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay

11. Ceza Dairesinin, 17.06.2021 tarihli ve 2021/5862 Esas, 2021/5455 Karar sayılı kararı ile 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden zamanaşımı nedeniyle düşmesine, 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden düzeltilerek onanmasına karar verilmesi suretiyle kesinleşmesini müteakip,

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 15.04.2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Daire Kanun'un (7394 sayılı Kanun) 4, 5 ve 6. maddeleri ile 213 sayılı Kanun'da yapılan değişiklikler nedeniyle uyarlama yapılması talebinde bulunması üzerine yapılan uyarlama yargılaması neticesinde, Ankara

11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.01.2024 tarihli ve 2022/437 Esas, 2024/85 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında 2008 ve 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan 213 sayılı Kanun'un 359/b, 5237 sayılı Kanun'un 43/1 ve 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin karara yönelik hükümlünün itirazının reddine dair, mercii Ankara

6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.02.2024 tarihli ve 2024/28 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271/4. maddesi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 20.02.2024’te kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 17.09.2024 tarihli ve 2024/9240 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.10.2024 tarihli ve KYB-2024/98422 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

A. Kanun Yararına Bozma İstemi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.10.2024 tarihli ve KYB-2024/98422 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Dosya kapsamına göre, Ankara

11. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/04/2016 tarihli kararı ile sanığın 2008 ve 2009 yıllarında işlemiş olduğu sahte fatura kullanma suçlarına ilişkin ayrı ayrı mahkûmiyet kararı verildiği, anılan kararın temyiz edilmesi üzerine, anılan Yargıtay ilâmı ile 2009 yılına ilişkin hükmün onanmasına karar verilmesine rağmen 2008 yılına ilişkin kurulan hükmün zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verildiği, Ankara

11. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/01/2024 tarihli uyarlama kararında ise sanığın 2008 yılındaki eylemine yönelik düşme kararı verildiği dikkate alınmaksızın, 2008 ve 2009 yıllarında işlemiş olduğu suçlara ilişkin temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerine göre 1/2 oranında artırılmasına karar verildiği nazara alındığında, bahse konu uyarlama kararında hakkında düşme kararı verilen 2008 yılındaki eylem dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden,

itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. B. Değerlendirme ve Gerekçe 1. 15.04.2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359/son maddesinden önce gelmek üzere.

“Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” cümlesinin eklendiği ve 7394 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34. maddesinde.

"Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir.

359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan düzenlemelerde yer alan zincirleme suça ilişkin koşulların belirlenmesi, duruşma açılmak suretiyle yapılır.” Hükümlerinin yer aldığı anlaşılmıştır. 2. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; hakkında yalnızca 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan ve Yargıtay

11. Ceza Dairesinin, 17.06.2021 tarihli ve 2021/5862 Esas, 2021/5455 Karar sayılı düzeltilerek onama kararı üzerine kesinleşen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak 7394 sayılı Kanun hükümleri uyarınca uyarlama yapılan ve etkin pişmanlıktan faydalanmayan hükümlünün, uyarlama yargılamasına konu yasal değişiklik öncesi düzenlemenin lehine olduğu, bu itibarla uyarlama talebinin reddi ile önceki hükmün aynen infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, zamanaşımından düşme kararı verilen 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme eylemi de dahil edilerek,

hükümlü hakkındaki önceki hükmün iptali ile neticeten 3 yıl 9 ay hapis cezasına mahkûmiyetine dair hükme yönelik itirazın bu gerekçeyle kabulü yerine reddine karar verilmesi Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüş; uyarlamaya konu Ankara

11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.01.2024 tarihli ve 2022/437 Esas, 2024/85 Karar sayılı kararının hüküm fıkrasında "sahte fatura kullanmak" olarak yanlış yazılan suç adının, "sahte fatura düzenlemek" olarak mahallinde düzeltilebileceği belirlenmiştir.

II. KARAR