Karar Özeti
11. Ceza Dairesi 2025/1827 E. , 2025/11313 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2024/773 E., 2024/1688 K. SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma HÜKÜM : İlk derede mahkemesi mahkumiyeti kaldırılarak beraat verilmek sureti ile düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düze
Karar Detayı
11. Ceza Dairesi 2025/1827 E. , 2025/11313 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2024/773 E., 2024/1688 K. SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma HÜKÜM : İlk derede mahkemesi mahkumiyeti kaldırılarak beraat verilmek sureti ile düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzelterek Onama Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz nedenlerine yer verildiği, temyiz isteminin vekalet ücretiyle sınırlı olduğu ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.Trabzon 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2020 tarihli ve 2019/228 Esas, 2020/309 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan açıklanması geri bırakılan hüküm açıklanarak, 5237 sayılı TCK'nun 155/2, 62/1, 50/1-a. maddeleri uyarınca 6000 TL adli para cezası ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 2. Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 18.01.2021 tarihli ve 2020/1573 Esas, 2021/35 Karar sayılı kararı ile; eksik araştırma ve inceleme ile karar verildiği, ayrıca, kabule göre basit yargılama usulünün değerlendirilmesi gerektiği gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir. 3.Anılan Bölge Adliye Mahkemesi bozma kararı üzerine yeniden yapılan yargılama sonucunda Trabzon 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.02.2022 tarihli ve 2021/65 Esas, 2022/83 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı TCK'nun 155/2, 62/1,53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına ve 5271 sayılı CMK'nın 231. Maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. 4.Trabzon 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.02.2024 tarihli ve 2023/359 Esas, 2024/89 Karar sayılı kararı ile 5 yıllık denetim süresi içinde yeniden suç işlediği gerekçesi ile sanık hakkında, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan açıklanması geri bırakılan hüküm açıklanarak, 5237 sayılı TCK'nun 155/2, 62/1,53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 5. Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 16.10.2024 tarihli ve 2024/773 Esas, 2024/1688 Karar sayılı kararı ile; sanığın "CMK'nın 280/1-a, 303/1-a maddeleri gereğince yeniden duruşma yapılmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğu görüldüğünden, ilk derece mahkemesi kararındaki sanığın dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin gerekçe ve hükmün çıkarılarak yerine; "1-Sanık ...'ın, katılan aleyhine işlediği iddia olunan güveni kötüye kllanma suçunun unsurları yönünden oluşmadığı anlaşılmakla CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince BERAATINA, 2-Katılan kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre belirlenen 17.900,00 TL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılan kuruma verilmesine,3-Yapılan yargılama giderlerinin kamu üzerinde BIRAKILMASINA," ibarelerinin eklenmesi suretiyle CMK 280/1-a maddesi gereğince hükmün DÜZELTİLEREK İSTİNAF BAŞVURUSUNUN ESASTAN REDDİNE" karar verilmiştir. II. TEMYİZ Sanık müdafii temyizinde özetle; beraat eden sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, katılan lehine vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu savunmuştur. III. GEREKÇE Sanığın temyiz eden vekili vekaletnamesini açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına ilişkin yargılama esnasında vermiş ise de sanığın ilk mahkeme sorgusu aşamasından itibaren vekaletname sunan vekille temsil edildiği, vekillerinin duruşmalara katıldığı, savunma dilekçesi, istinaf ve temyiz dilekçeleri verdiği, bölge adliye mahkemesinde duruşma açılmaksızın karar verildiği hususları belirlenerek yapılan incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi'nin hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 14/4 maddesinde yer alan "Beraat eden ve vekil veya müdafi ile temsil edilen sanık yararına Hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir. " hükmü gereğince, aynı tarifenin "Asliye Mahkemelerinde takip edilen davalar için" öngörülen 30.000,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi hukuka aykırı ise de; Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen bu husus dışında hukuka aykırılık tespit edilmemiştir. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden başkaca yönleri incelenmeyen Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 16.10.2024 tarihli ve 2024/773 Esas, 2024/1688 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi gereği hüküm fıkrasından "2-Katılan kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre belirlenen 17.900,00 TL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılan kuruma verilmesine," ibaresi çıkartılarak yerine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT hükümlerine göre belirlenen ''30.000,00 TL vekalet ücretinin, Hazine'den alınarak, beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanığa verilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1 maddesi uyarınca Trabzon 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2025 tarihinde karar verildi.