KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2008/8680 E., 2010/178 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Ocak 2010
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
257 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Bandırma 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26/02/2008 tarih ve 2006/385-2008/66 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın Bandırma Şubesi aracılığıyla 14.476,60 TL bedelli ve 8.142,50 TL bedelli iki adet hazine bonosu satın aldığını ancak davalı bankanın gerçekte hazine bonosu satışı yapmadığının anlaşıldığını ileri sürerek, 22.619,10 TL hazine bonosu bedelinin temerrüt faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalılar vekili, müvekkili bankanın yönetim ve denetiminin TMSF’na intikal ettiğini ancak tüzel kişiliğinin de devam ettiğini, TMSF tarafından güvence altına alınan mevduat hesapları dışında kalan hazine bonolarının ödenmesine karar vererek ve ödeyecek makamın müvekkili olmadığından müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, davanın reddine ilişkin olarak verilen kararın temyizi üzerine Dairemizce bozulması sonrasında, bozma kararına uyan yerel mahkemece yeniden yapılan yargılamada, dosya kapsamına göre, yargılama esnasında dava konusu alacak kısmen ödenerek iflas masasına kaydının yapıldığı gerekçesiyle davanın konusunun kalmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2008/8680, K. 2010/178, 11 Ocak 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama