Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2008/9498 K.2010/796

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07.02.2008 tarih ve 2007/147-2008/21 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “... OTO SERVİS VE TİC.A.Ş” ibaresinin marka olarak tecili amacıyla yaptığı başvurunun, markalar dairesi tarafından 556 s K.H.K.nin 7/1-b maddesi uyarınca reddedildiğini, ibarenin aynı zamanda ticaret ünvanı olduğunu, “...” kelimesinin tamamlayıcı unsur olup, redde mesnet markalar ile benzerlik olmadığı yönündeki itirazlarının da YİDK tarafından reddedildiğini ileri sürerek, YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, kurum tarafından yapılan işlemlerin usul ve yasaya aykırı olmadığını, redde mesnet markalar ile benzerlik bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosyadaki belgelere göre, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, başvurunun genel olarak bıraktığı intiba nazara alındığında asıl koruma altına alınmak istenen ibarenin “... Oto Servis” ibaresi olduğu, başvuru kapsamında yer alan 12. sınıf mallar ile 37-12 sınıf hizmetler bakımından bu sektördeki faaliyet türünü ifade etmek için kullanıldığı, bu sektör için somut ayırtedicilik vasfı bulunmadığı, 7/1-b anlamında redde mesnet marka ile aynı tür olarak değerlendirilemeyeceği, telaffuz ve biçim itibariyle benzerlik bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile, YİDK kararının 37-12 hariç 37/1-28 ile 35/08 sınıf hizmetler bakımından iptaline, 12/1-31 sınıf mallar ile 37/12 sınıf hizmetler yönünden iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.