Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2009/3325 K.2010/10307

Taraflar arasında görülen davada Silifke 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16.12.2008 tarih ve 2006/184 - 2008/509 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin S.S. 76 Nolu Silifke Kenti Minibüsçüleri Kooperatifi üyesi iken, 17.09.1994 tarihinde S.S.

60 Nolu Silifke Minibüsçüler Kooperatifi ile birleştiğini, 76 nolu kooperatif üyesi olan 33 kişinin davalı kooperatifin 61. sırasından 93. sırasına kadar üye olduğunu, 22.04.1995 tarihli genel kurulda kooperatif üyelerine 2. sıra hakkı verilmesinin kararlaştırıldığını, 1. yıl ilk 30 üyeye, 2. yıl ikinci 30 üyeye, 3. yıl ise 76 nolu kooperatif üyelerine bu hakkın tanınması kararlaştırılmış iken, davalı bünyesinde birleşen 76 nolu kooperatif üyelerine bu hakkın kullandırılmadığını, bu nedenle müvekkiline 2. sıra hakkı verilmediğini, davacı dışındaki bir kısım üyenin 2. sıra hakkına ilişkin açtıkları davanın kabul edildiğini, öte yandan,

1997 yılından bu yana 2. sıra hakkının verilmemesi nedeniyle müvekkilinin kazanç kaybına uğradığını ileri sürerek, davacının 2. sıra hakkının tespiti ile muarazanın giderilmesine, şimdilik 5.000,00 TL alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesi ile alacak miktarını 88.080,00 TL'na çıkartmıştır.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, 2. sıra alma hakkının davacı yönünden kazanılmış bir hak olduğu ve bu hakkın verilmemesinin iyiniyet kurallarına aykırı olduğu, davacının 2. sıra hakkının doğduğu tarihten dava tarihine kadar olan dönem içinde giderler düşülmek suretiyle net kazanç kaybının 88.080,00 TL olduğu, davacının takriben 8 yıllık bu süre içinde hiç ara vermeden sürekli olarak çalışıp aynı miktarda kazanç elde etmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, bu süre içinde hastalık, araç arızası, bakımı gibi nedenlerle çalışılamayan günlerin de bulunmasının doğal olduğu,

ayrıca minibüsün bakım, tamir gibi nedenlerle bir takım masraflarının olmasının doğal olup bunların da elde edilecek karı düşüreceği dikkate alınarak bilirkişilerin yaptıkları hesaplama sonucu buldukları rakamdan taktiren 1/3 oranında hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği belirtilerek davanın kısmen kabulü ile davacının davalı kooperatifteki 2. sıra hakkının tespiti ile muarazanın bu şekilde giderilmesine, 58.720,00 TL yoksun kalınan kar tutarının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve bilgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki 2 nolu bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Ancak, davacı kendisine 2. hattın tahsis edilmesi üzerine başka bir işi yapmaktan kasten feragat etmiş veya başka bir iş yapmış ise bunun da hükmolunan tazminattan düşülmesi gerekir. (BK'nun 325. mad.)

Bu itibarla, mahkemece, davacıya 2. hat verilmediğinde davacının bu 2. hat ile emsal olan işi yapıp yapamayacağı, yapabilir ise bu işi yapmamadan ileri gelen muhtemel gelir kaybının indirilmesi gereklidir.

Öte yandan, davacının 2. hat için aracının olup olmadığı araştırılmak suretiyle, aracının olmaması halinde araç için kullanacağı finansman giderinin de yapılacak hesaplamada nazara alınması gereklidir.

3-Davacı vekilinin temyiz istemine gelince; düzenlenen bilirkişi raporunda, aylık çalışma gününün 25 gün olduğu, aracın mazot, bakım ve işçi giderleri düşülerek hesaplama yapıldığına göre, mahkemece, sürekli çalışmanın hayatın olağan akışına aykırı olduğu, hastalık, araç arızası, bakım ve tamir gibi nedenlerle bir takım masrafların olacağı ön kabulünden yola çıkılarak 1/3 oranında hakkaniyet indiriminin yapılması doğru olmamıştır.