KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2009/6449 E., 2010/12870 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Aralık 2010
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Samandağ Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15.02.2008 tarih ve 2006/131-2008/70 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin zorunlu tasarruf numarasının 1772484478 olmasına rağmen nema alacaklarının yanlış bir numaraya (17706366373) aktarıldığını, davalıya yaptığı başvuruya rağmen durumun düzeltilmediğini ileri sürerek, maaşından kesilen zorunlu tasarruf kesintilerinin, yasa gereği uygulanacak ek ödeme ve nemaları ile hesaplanarak yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, tasarruf kesintilerini yapan kurumun sorumlu olduğunu, müvekkilinin yatırılan parayı muhafaza ettiğini, kendiliğinden transfer yapmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma ve dosyadaki belgelere göre, davacının tasarrufu teşvik numarasının Ziraat Bankasında mevcut 1772484478 olmasına rağmen çalıştığı kurum tarafından dava dışı ... isimli şahsa ait 1770636373 numaralı hesaba tasarrufu teşvik primlerinin yatırıldığı, davalının aracı kurum olup mevzuat aykırı fiili olmadığı sürece sorumlu olmayacağı, davacının işvereninin Milli Eğitim Bakanlığı olduğu gerekçesiyle husumet yönünden davanın reddine karar verilmiştir.
Davacı vekili kararı temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2009/6449, K. 2010/12870, 13 Aralık 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama