Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2009/7066 K.2011/125

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 02.04.2009 tarih ve 2009/34-2009/247 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri ile katılan vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline bağlı 6 Bölge Müdürlüğünün ve kurum merkezinin bilgisayar hizmetleri projesinin 02.11.1999 tarihli sözleşme ile dava dışı yüklenici Meteksan A.Ş.ne yaptırıldığını, söz konusu ihale kapsamında Ordu Anadolu Linyit İşletmeleri Bölge Müdürlüğünün hissesine toplam 47.687.929.204.-TL borç isabet ettiğini, anılan bölge müdürlüğünün Yüksek Planlama Kurulu'nun 06.03.1998 tarihli kararı gereğince taraflar arasında imzalanan 21.06.2000 tarihli protokolün 2.maddesi gereğince 01.07.2000 tarihinde geçerli olmak üzere bütün hak ve yükümlülükleri ile birlikte davalıya bağlandığını,

davalının yukarıda belirtilen iş bedelini talebe rağmen ödemediğini ileri sürerek, 47.687.929.204 TL’lik alacağın ödeme tarihlerinden dava tarihine kadar işlemiş 14.244.776.955 TL işlemiş faizi toplam 61.932.706.159.-TL’nin asıl alacağa dava tarihinden itibaren reeskont oranı (70) üzerinden faiz yürütülmek üzere davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, husumet yöneltilen davalının 05.02.2001 tarihli Bakanlar Kurulu kararı ile üç ayrı İDT olarak teşkilatlandırıldığını ve dava konusu Bölge Müdürlüğü'nün Türkiye Elektrik Üretim A.Ş. ile ilişkilendirildiğini, 23.06.2000 tarihli devir sözleşmesi ile de OAL'nin dava dışı Park Termik Elektrik San.A.Ş.'ne devredildiğini, devir sözleşmesinin 5.10 nci maddesi gereğince dava konusu edilen müddeabihten bu şirketin sorumlu olduğunu, kaldı ki, devir tarihinden önce yapılmış harcamaların müvekkilinden istenemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda asıl alacağın miktarı konusunda bir çekişme olmadığı, BK.nun 179. maddesi uyarınca davalının sorumlu olduğu, davacının ödeme tarihinden itibaren temerrüt faizi talep ettiği, ancak davacının son olarak yazdığı 28.05.2001 tarihli yazı ile asıl alacaktan oluşan borcun bu tarih itibariyle ödenmesinin talep edildiği, bu yazının davalı bakımından usulü kazanılmış hak oluşturduğu, dava tarihine kadar %70 oranı üzerinden temerrüt faizi alacağı tespit edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 47.687.92 TL asıl alacak ve 5.213.00 TL işlemiş faiz alacağı olmak üzere toplam 52.900.92 TL’nin davalıdan tahsiline, asıl alacağa dava tarihinden itibaren değişen oranlarda reeskont faizi uygulanmasına karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri ile katılan vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı ile katılan vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, ticari işletme devir sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Davacıya ait Orta Anadolu Linyit İşletmesi’nin 21.06.2000 tarihli protokol uyarınca davalıya devir edildiği, davacının, merkezi ve uyuşmazlık konusu işletmesi dahil olmak üzere toplam 6 işletmesini kapsar şekilde dava dışı firma ile bilgisayar hizmetlerine ilişkin sözleşme imzaladığı, davacının, devir protokolünden sonra bu sözleşme uyarınca davalıya devir edilen işletme payına düşen hizmet bedelini ödediği, rucuan tahsili için işbu davayı açtığı hususları uyuşmazlık konusu değildir.

Bozma ilamında da işaret edildiği üzere BK.nun 179 ncu maddesi uyarınca davalı taraf, devir aldığı işletmenin tüm borçlarından sorumludur. Davalı vekili, davacının dava dışı akidi firmaya müvekkiline devir edilen işletme payına düşen miktardan daha fazla ödeme yaptığını, yapılan ödemenin gerçek miktarı yansıtmadığına da savunmuştur. Mahkemece bu savunma üzerinde hiç durulmadan salt ödemelerin varlığı kabul edilerek hüküm kurulmuştur.

Oysa, davalı devir aldığı işletmenin gerçek borç durumundan sorumlu olacaktır. Başka bir anlatımla, davacı, ancak davalıya devir edilen işletmenin sorumlu olduğu gerçek borç tutarında rücu edebilecektir. Şayet fazladan ödemesi mevcut ise, bu yön davalıyı bağlamayacaktır.

O halde, davacının dava konusu yaptığı alacağın, gerçekten davalı payına düşen hizmet bedeli karşılığı olup olmadığı irdelenmeden, gerektiğinde bu yönde uzman bilirkişi veya bilirkişi kurulu raporu alınmadan yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.