Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2009/7762 K.2011/720

Taraflar arasında görülen davada Mersin 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06.03.2009 tarih ve 2008/6-2009/54 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ortağı olduğunu, şirketin 30.000 hissesinden 960 adetinin müvekkiline ait olduğunu ve bu hisselerin kaydi değerinin 9.600 TL olarak belirlendiğini, ancak davalı şirketin gerçek sermayesinin, malvarlığının ve gelirinin resmi kayıtlara yansıyandan farklı olduğunu, Mersin İli merkezinde yaklaşık 750.000 USD değerindeki binanın atıl ve boş vaziyette bekletildiğini ve şirket ortaklarının hak kaybına uğratıldığını, yine Mersin İli merkezinde bulunan davalı şirkete ait yaklaşık değeri 4.000.000 TL olan binanın doğru değerlendirilmediğini,

davalı şirket tarafından işletilen dershanelerde çok sayıda öğrencinin eğitim aldığını ve şirketin gelir elde ettiğini, ayrıca şirkete ait matbaadan da gelir elde edildiğini, bu matbaanın kapasitesi ölçüsünde işletilmeyerek gelir kaybına neden olunduğunu, şirkete ait dershanelerde eğitim hizmeti verilebilmesi için gerekli tüm demirbaşların parasal değerinin tespitini istediklerini, belirtilen değerlerin toplamının şirketin gerçek sermayesi olduğunu, müvekkilinin şirket ortağı olmaktan kaynaklanan haklarının kullandırılmadığını, şirketin gerçek durumunun bilançolara yansıtılmadığını,

hisselerin karşılıklarının ve kazanç paylarının doğru belirlenmediğini, şirketin hatalı idare edildiğini, atıl ve gelir getirmeyen yatırımlar yapıldığını ileri sürerek, şirketin sermayesinin, malvarlığının ve gelirlerinin reel değerinin, şirketin matbaa ünitesinin doğru değerlendirilmesi durumunda şirketin elde edeceği gelirin ve müvekkilinin hissesinin reel karşılığının tespitine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 40.000 TL.nin dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava dilekçesinde ileri sürülen hususların gerçeği yansıtmadığını, yönetim kurulunun genel kurulun verdiği yetkiler ve TTK hükümleri gereği görevini yaptığını, anonim şirketlerde kar payı dağıtımının genel kurul kararı ile mümkün olduğunu, bu nedenle talep edilen meblağın da yasal dayanağının olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının bu tür bir davayı açma yetkisinin olmadığı, davacının ortağı olduğu davalı şirketin genel kurul toplantısına katılmadığı gibi dava yoluyla gündeme getirdiği konularda herhangi bir muhalefet şerhinin tutanaklarda yer almadığı, davacının TTK.nun 356. maddesine göre şirketin yönetim kurulu üyeleri ya da müdürü hakkında murakıplara müracaat etmediği, aynı Kanunun 363. maddesi gereğince pay sahibi olarak şüpheli gördüğü konularda murakıpları uyarma ve lüzumlu açıklama isteme yoluna da başvurmadığı, TTK'nun 434. maddesi kapsamında infisah sebeplerine ve tasfiye şartlarına dayanmayan böyle bir talebi de içermeyen bu davanın ortaklık devam ettiği sürece açılamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.