KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2009/874 E., 2010/7173 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Haziran 2010
- Mahkemesi
- Şişli Asliye 1.Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Şişli Asliye 1.Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.10.2008 tarih ve 2006/421-2008/412 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin eşinin yolcu olduğu motosiklet kazasında vefat ettiği, sürücünün tam kusurlu olduğunu, aracın zorunlu mali mesuliyet sigortasını olmaması nedeni ile davalı kurumun sorumlu olduğu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 10.000 YTL, ıslah dilekçesi ile toplam 12.772,15 YTL destekten yoksun kalma tazminatının tahsilini talep ve dava edilmiştir.
Davalı vekili, garanti sigortası hesabının sorumluluğunun teminat limiti ve kusur oranı ile sınırlı olduğunu, motorlu bisikletlerin kullanılmasından ileri gelen zararların garanti sigortası hesabından karşılanamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, araç sürücüsünün alkollü olduğunu bilerek araca binen destek yolcunun kusurunun %15 olduğu, ayrıca desteğin kaza yapılması diğer araçlara göre çok kolay motosikletle yolculuk yapmakla da B.K. 44.maddesi kapsamında da hakkaniyete uygun indirim yapılması gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 6.000,00 YTL tazminata karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2009/874, K. 2010/7173, 21 Haziran 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama