KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2009/9405 E., 2011/2331 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Mart 2011
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Aksaray 3.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30.04.2009 tarih ve 2008/37 - 2009/114 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı ...'in dini nikahlı eşi olduğunu, evlenmeden önce Nazif'in teminat amaçlı 05.12.2000 tanzim tarihli ve 100.000 DM bedelli senet verdiğini, senette Nazif'in zamanı geldiğinde müvekkilini resmi nikahına almaması veya almadan önce dini nikahtan boşaması, ayırması halinde geçerli olacağının belirtildiğini, davalı ...'in davacıyı terk ederek başkasıyla yaşamaya başladığını, bu suretle taahhüdünü yerine getirmediğini ileri sürerek, 87.500 TL'nın yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı ... vekili, müvekkilinin şarta bağlı senedi tanık olarak imzaladığını, senetten dolayı borcu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Davalı ... Kılıçarslan vekili, BK'nun 19 ve 20.maddeleri gereğince ahlak ve adaba aykırı senetlerin geçersiz olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, BK'nun 19/2 maddesi gereğince ahlaka, adaba ve kamu düzenine aykırı senedin geçersiz olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2009/9405, K. 2011/2331, 7 Mart 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama