KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/11932 E., 2012/3241 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Mart 2012
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
278 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Manisa 2.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.03.2010 tarih ve 2008/460 - 2010/347 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankada bulunan hesabından internet bankacılığı yolu ile parasının çekildiğini, davalının kusurlu olduğunu ileri sürerek 4.980,00 TL'nın davalıdan faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre davalı bankanın hesabından 4.980,00 YTL paranın henüz tam olarak kimliği tespit edilemeyen, ceza kovuşturması devam eden üçüncü kişi veya kişilerce internet bankacılığı kanalıyla çekildiği, davacının bu olay nedeniyle zarara uğradığının uyuşmazlık konusu olmayıp, uyuşmazlığın kusur ve miktarına ilişkin olduğu, internet bankacılığı ortamında bu olayın hemen öncesinde işlem yapabilmek adına akıllı anahtarını iptal ettirdiği anlaşılan davacının telefonla verilen talimata uymayarak ertesi sabah bankaya başvurarak yeni bir akıllı anahtar almadığı için hesabından para çekilmesinde müterafik kusuru bulunduğu,tarafların kusurlarının eşit olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2.490,00 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekilerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/11932, K. 2012/3241, 5 Mart 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama