Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/15580 K.2012/6915

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07/06/2010 tarih ve 2007/888-2010/323 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla,dava konusu meblağ 14.510 TL’nın altında bulunduğundan HUMK’nun 3156 sayılı Kanun ile değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Banka'nın internet bankacılığı hizmetinden yararlandığını, 31/12/2006 tarihinde müvekkilinin davalı Banka nezdindeki hesaplarından bilgisi dışında toplam 13.900,00 TL tutarındaki paranın müvekkilinin tanımadığı farklı kişilere aktarıldığını, bankaya başvurulmasına rağmen müvekkiline ödeme yapılmadığını, bankanın objektif özen yükümlülüğünü yerine getirmemesinden dolayı müvekkilinin uğradığı zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek şimdilik 13.900,00 TL tazminatın reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zararın davacı tarafından gerekli güvenlik önlemlerinin alınmamasından dolayı oluştuğunu, bu nedenle müvekkili bankanın sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamı, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davalı Bankanın meydana gelen işlemlerden sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 13.900,00 TL alacağın 31/12/2006 tarihinden itibaren işleyecek reeskont (yasal) faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık internet bankacılığı işleminden kaynaklanmakta olup, mahkemece dava dilekçesinde talep edilen reeskont faizi yerine reeskont (yasal) faize hükmedilerek infazda tereddüde yol açarak hüküm kurulması doğru değilse de, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi, yargılamanın yeniden icrasını gerektirmediğinden, HUMK.’nun 438/7. maddesi uyarınca kararın aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.