Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/15886 K.2012/19836

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/12/2009 tarih ve 2006/539-2009/760 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 04/12/2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, akaryakıt bayisi olan müvekkilinin ithal ettiği malların satışının yapılmasına kadar davalının antreposunda muhafazası için taraflar arasında 24.09.2004 tarihli ‘Madeni Yağlar Depolama Sözleşmesi’ imzalandığını, depo ücret artışının kıstaslarının belirlendiğini, davalının 01.04.2006 tarihinde ücret uyuşmazlığı çıkardığını, sözleşmeye aykırı bulunduğundan davalı isteminin kabul edilmediğini, hapis hakkını kullandığını belirterek satışını yaptığı yağların çıkışına izin vermediğini, zorda kalan müvekkilinin ihtirazı kayıtla ödemeler yaptığını ileri sürerek,

01.04.2006-30.06.2006 ve 01.07.2006-08.08.2006 dönemlerinde uygulanması gereken antrepo ve elleçleme birim ücretlerinin ve yapılması gereken toplam ödemenin, öncelikle sözleşme fiyat artışları ilkeleri doğrultusunda belirlenmesine, bu talebin kabul edilmemesi halinde, artış oranının tespitinde hak ve nesafet kurallarının dikkate alınmasına, 120.901,17 YTL’nin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının dayandığı sözleşmenin bitimine 1 ay kala tarafların bir araya gelerek mutabakatla uzatılmadığını, sona erdiğini, teminat mektuplarını iade ettiğini, davacının emtiasını antrepodan çekmediğini, müvekkilinin hem davacının sirkülasyon yapmaması hem de başka malları deposuna almaması nedeniyle zarara uğradığını, davacının zor durumdan kurtulması için yapılan indirime rağmen ödeme yapmadığını, sözleşme sonrası dönem için ücretin BK’nun 473-477. maddeleri uyarınca tespit edildiğini, davacının talebinin yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, istemin fazladan ödenen ardiye ücretinin istirdadına ilişkin bulunduğu, taraflar arasında davacıya ait malların davalıya ait antrepoda depolanmasına dair sözleşme imzalandığı, sözleşmenin 12. maddesi uyarınca süresinin 1 yıl olarak belirlendiği, bitimine 1 ay kala karşılıklı mutabakat sonucu sürenin uzatılacağının hükme bağlandığı, devamı bakımından bir mutabakatın olmadığı,

ticari ilişkinin devam ettiği, ancak bu durumun sözleşmenin aynı koşullarla yenilendiği anlamına gelmeyeceği, davalı tarafça sözleşmenin bittiğine dair ihtarda bulunulup anılan teminat mektuplarının bila bedel iade edildiği, sürenin sona ermesine rağmen mutubakatın sağlanmadığı, yeni bir ticari ilişkinin başladığının kabulünün gerektiği, ardiye ücretinin rayice göre belirleneceği, ücret tayinine BK’nun 476/2. maddesinin tatbik edileceği, antrepoya giren emtianın kilogramında hata yapıldığı, fazladan ücret tahakkuk ettirildiği,

davacının bir kısım alacağının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 1.321.09 TL’nın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.