Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/2909 K.2011/14775

Taraflar arasında görülen davada Erzurum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/11/2009 tarih ve 2008/200-2009/511 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ........, tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalı arasında yapılan sözlü anlaşma uyarınca müvekkilinin davalı şirket personelinin taşınması işini üstlendiğini, 09.02.2007 tarihinde taşıma işine başlanıldığını, taşıma işinin 02.05.2008 tarihine kadar herhangi bir sorun yaşanmaksızın devam ettiğini, taraflar arasındaki sözlü anlaşmanın davalı tarafından hiçbir uyarı yapılmaksızın tek taraflı olarak feshedildiğini, müvekkilinin personel taşıma işini yapabilmek için birçok araç aldığını, bu nedenle kredi borcunun doğduğunu, sözleşmenin ihbar yapılmadan gerekçesiz olarak feshedilmesi nedeniyle müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek, 10.000 TL maddi, 10.000 TL manevi tazminatın yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davacı arasında yazılı veya sözlü herhangi bir sözleşmenin bulunmadığını, müvekkilinin başka bir şirketten kiraladığı araçlar ve kendi bünyesindeki şoförler ile personelinin ulaşımını sağladığını, bu şekilde yapılan taşımanın yetersiz kaldığı durumlarda ek servisler ayarlanarak açığın kapatılmaya çalışıldığını, davacı şirketten de bu ihtiyaç duyulduğunda faydalanıldığını, davacının işe başladığını iddia ettiği tarihten sonra başka taşıyıcılara da başvurulduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirketin, 09.02.2007 tarihinden 02.05.2008 tarihine kadar davalı şirketin personel taşıma işini yaptığı, karşılıklı icap ve kabul ile söz konusu işin yapıldığı, taraflar arasında yazılı bir sözleşme bulunmadığı, davacının sözleşmenin içeriğini ve süresini ispat edemediği, davacı şirketin toplu taşıma işi yapmak amacıyla 2003 yılında kurulduğu, faaliyetini sürdürebilmek için araçlarını yenilemesinin hayatın olağan akışına uygun olduğu, bu nedenle araç yenileme bedelinin davalıdan talep edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.