Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/4433 K.2011/15577

Taraflar arasında görülen davada Mersin 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/10/2009 tarih ve 2007/478-2009/301 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi daval vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, mülkiyeti davalıya ait oto aksesuarının İstanbul-Taşkent arasında taşınmak üzere davacıya ait araca yüklendiğini, taşıma güzergahındaki kötü hava koşulları nedeniyle Erzurum-Tercan yolunda trafik kazası meydana geldiğini, kazada taşınan eşyanın çok cüzi bir kısmının hasarlandığını, hasar tespitinden sonra eşyanın davacı tarafından tedarik edilen araçlara aktarılarak taşındığını ve alıcısına teslim edildiğini, davaya konu sözleşme sebebiyle taşımayı tamamladığını ve navlun ücretine hak kazandığını, davalı adına 18/06/2007 tarih ve 6.500 USD bedelli fatura düzenlendiğini, navlun bedelinin ödenmediğini ileri sürerek 6.500 USD karşılığı 7.910,50 TL’nin teslim tarihinden itibaren ticari reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin ikametgahının Fatih/İstanbul olup yetkili mahkemenin İstanbul Ticaret Mahkemesi olduğunu, taraflar arasında sözleşme bulunmadığını, davalının muhatabının kargo firması olduğunu, taşıyıcı davacının da bu firma ile ticari ilişkiye girdiğini ve onunla muhatap olduğunu, davalının ihraç ettiği emtianın gümrük belgelerine göre FCA şartlı olduğunu, navlun, taşıma ve sigortanın gönderilene ait olduğunu, davacı taşıyıcı firmanın yükü zamanında ve sağlam olarak teslim etmemesi sebebiyle gönderilen ile arasındaki ihtilafını davalıya fatura etmek istediğini, taşıyıcının % 100 kusuru ile taşıma esnasında kaza yaparak mallarda hasar meydana geldiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının “taşıma bedelini tahsil ettik” şeklindeki beyanını düzelttiği, davalı tarafça da taşıma ücretinin ödendiğinin iddia edilmediği, taşımanın CMR kapsamında olduğu, hamule senedinde taşımanın FCA şartına bağlandığı şekilde herhangi bir açıklamanın bulunmadığı, gümrük beyannamesinde teslim şeklinin FCA olarak gösterildiği, CMR 13/2 md gereği bu şartlı satışlarda alıcının sevk mektubunda belirtilen taşıma ücreti ve giderlerini ödedikten sonra taşınan malları alacağı, taşıyıcı ile davalı arasında düzenlenen sevk mektubunda FCA şartına rastlanılmadığı, buna ilişkin davalı tarafça belge sunulmadığı, taraflar arasında böyle bir şart olsa bile sevk mektubunda bu husus yazılı olmadığından alıcının navlun ücretini ödeme sorumluluğunun bulunmadığı, bu nedenle taşıma sözleşmesi

gereğince taşıma ücretinden davalı gönderenin sorumlu olduğu, alıcıya teslimde ihtilaf bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 6.000 USD’nin TL karşılığı 7.674,00 TL’nin temerrüt tarihi olan 18/07/2007 tarihinden itibaren avans faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davanın taraflarca inkar edilmeyen navlun sözleşmesine dayalı alacak istemine ilişkin olmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, navlun ücreti alacağının tahsili istemine ilişkindir. Dosya kapsamına göre her ne kadar hamule senedinde taşımanın FCA kaydıyla yapıldığına dair bir kayıt mevcut değilse de, taşıma belgesinin eki durumundaki gümrük beyannamesinde FCA kaydı bulunmaktadır. Bu kayda göre taşınan emtea alıcıya teslim edildiği anda tüm ücretler ve navlun bedelinden alıcının sorumluluğu doğmakta olup, bu kaydın aksine bir sözleşmenin varlığı davacı tarafından kanıtlanamamıştır. Davacının basiretli bir tacir olarak bu kaydı bilmesi gerektiği dikkate alındığında, taşıma bedelinden davalı gönderen sorumlu olmayıp davanın bu nedenle reddi gerekirken, kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.