Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/5348 K.2011/16288

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/09/2008 tarih ve 2006/36-2008/193 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili,müvekkilinin “Yeni Lale Film Stüdyosu Ltd.

Şti.”isimli firmanın sahibi olduğunu,”Kanun Benim” ve “Aşkınla Divaneyim” isimli filmlerin 20.08.1996 tarihli 96/234 sayılı ve 14.10.1996 tarihli 96/322 sayılı eser işletme belgeleri ile müvekkiline ait firma adına Kültür Bakanlığı nezdinde kayıtlı ve tescilli olduğunu,”Kanun Benim “isimli filmin 03/09/2001 ve 24/09/2001 tarihlerinde,“Aşkınla Divaneyim” isimli filmin ise 18/10/2001 tarihinde hiçbir yayın izni ve ruhsat verilmediği halde davalıya ait STV isimli televizyon kanalında yayınlandığını,bu yayınların hak sahibi olmayan 3. şahıslardan temin edilen eksik,

bozuk ve kötü kopya filmlerden yapıldığını bu nedenle filmlerin niteliği ve materyal kalitesinin ticari olarak kötülendiğini, davalının haksız fiil teşkil eden bu tutumunun müvekkilinini hakların zedelediğini iddia ederek davacının eyleminin haksız rekabet ve mali hakka tecavüz teşkil ettiğinin tespitine,tecavüzün men'ine, davalı aleyhine 5000-TL maddi tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafça sunulan belgelere göre dava konusu edilen filmlerin eser işletme sahibinin 3.tüzel kişi Yeni Lale Film Stüdyosu Ltd. Şti. olduğunu, şirket ortağı olan davacının şirket adına dava açma hakkının olmadığını, müvekkilinin ne davacı tarafından belirtilen tarihlerde ne de başka tarihlerde dava konusu filmleri yayınlamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İhbar olunan vekili, dava konusu edilen filmlerin gerçek hak sahibinin müvekkili olduğunu, zira müvekkilinin bu filmleri noter devir senediyle devraldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, eser işletme belgelerinin beyan üzerine düzenlendiği bu sebeple eser sahipliğini ispata yeterli olmadığı,davacının sunmuş olduğu adi yazalı sözleşmede davaya konu filmlerin,filmi çeken Metin Film tarafından devrin yapıldığı yazılı ise de Kültür Bakanlığı'nca düzenlenen 1987 tarihli belgede filmlerden birisinin Sun Film'e ait olduğunun bildirilmesi, yine noterlikçe düzenlenen devir belgesi niteliğindeki delillere göre iki filimin ihbar olunun şirkete devredildiği, davacı tarafça sunulan adi nitelikteki sözleşmenini her zaman düzenlenebilir nitelikte olduğu, davacını davaya konu filmler üzerende hak sahibi olduğunu kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, FSEK'dan kaynaklanmakta olup, uyuşmazlık esas itibariyle dava konusu filmlerin mali haklarının kime ait olduğu noktasında toplanmaktadır. Davacı taraf, dava konusu olan “Aşkınla Divaneyim” ve “Kanun Benim” isimli filmleri, dava dışı olan yapımcının mirasçısından devraldığını belirterek bu hususta yazılı sözleşme ibraz etmiştir.

Dosya içerisinde bulunan ve dava konusu “Aşkınla Divaneyim” ve “Kanun Benim” isimli filmlere ait olan eser işletme belgelerinden de filmlerin yapımcısının Kültür Bakanlığı nezdinde “Yeni Lale Film Stüdyosu Ltd. Şti”olarak tescilli olduğu anlaşılmaktadır. Her ne kadar davalı taraf, dava konusu filmleri ihbar olunan Sine Film Sine Fox İnt. Video ve Film Stüdyoları Ltd.

Şti'den devraldığını savunmuş ve mahkemece bu savunmaya itibar edilmişse de, davalının devraldığı filmlerin isimleri ile dava konusu filmlerin isimleri aynı değildir. Bu durumda aralarında sinema eserleri konusunda uzman bir bilirkişi ve sinema yapımcısının da yer aldığı bir bilirkişi kurulundan dava konusu filmler ile davalının ihbar olunan Sine Film Sine Fox İnt.Video ve Film Stüdyoları Ltd.

Şti'den devraldığını iddia ettiği filmlerin aynı olup olmadığının belirlenmesi açısından rapor alınması şayet aynı filmler ise, üstün hak sahibinin yani geçerli şekilde ki önceki tarihli devrin muteber olacağı, hakkını devreden kişinin sonradan başkasına devir yapmasının mümkün olmayacağı gözetilerek neticesine göre karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçe ile hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.