Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/657 K.2011/9027

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 26/10/2009 tarih ve 2008/425-2009/647 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait tekstil emtiasının İstanbul’dan Slovenya’ya taşınmasının davalı tarafından yapılmak üzere emtianın davalıya ait tıra yüklendiğini, daha sonra davalının aracı kendilerine ait otoparka park ettiğini, ancak o gün meydana gelen yağış nedeniyle park alanının yakınındaki derenin taşması sonucu suların tır içine girdiğini ve emtianın kullanılamayacak şekilde hasarlandığını, davalının taşıma sözleşmesine göre hasardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, şimdilik 30.000 €‘nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, aşırı yağan yağmur nedeniyle meydana gelen su basmasından dolayı oluşan hasardan müvekkilinin sorumlu bulunmadığını, bu durumun beklenilmeyen hal olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirkete ait emtianın Slovenya’ya götürülmek üzere davalı tarafından teslim alındığı ve aracın davacıya ait tır parkına çekildiği, emtianın bulunduğu aracın, aşırı yağış nedeniyle tır parkının yanındaki dereden taşan suların altında kaldığı ve emtianın hasara uğradığı, tır parkının ani, beklenmedik ve olağanüstü boyuttaki yağış sonucu su altında kaldığı,

davalı taşıyıcıdan ya da taşıyıcıyı temsilen tır şoföründen araç başında beklemesini ve aniden büyük bir şiddetle yağan yağış ve buna bağlı sel esnasında önlem almasını beklemenin hayatın doğal akışına uygun olmayacağı, en üst düzeyde önlem alınsa dahi rizikonun gerçekleşmesini önlemenin mümkün olmadığı, kaçınılmazlık unsurunun mevcut olduğu, CMR Konvansiyonu’nun 17/2. maddesi kapsamında taşıyıcının sorumluluktan kurtulacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.