Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/7641 K.2011/17358

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/02/2010 tarih ve 2009/414-2010/124 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı banka arasında Genel Kredi Sözleşmesi imzalandığını, geri ödeme planına göre 27.09.2010'de sona ermesi gereken borcun tamamının 06.04.2009 tarihinde kapatılarak kredi sözleşmesinin sona erdirilmek istendiğini, ancak bankanın "erken kapama komisyonu" adı altında sözleşmede yer almayan bir tahsilatta bulunduğunu ve davacının bankaya haksız yere ödeme yaptığını ileri sürerek, 8.989,00 TL'nın reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının 23.08.2006 tarihli Genel Kredi Sözleşmesi ile 125.000 TL ihtiyaç kredisi kullandığını, geri ödemenin 60 ay vadeli yapılacağının kararlaştırıldığını, davacının 06.04.2009 tarihinde kredi borcunu bankaya ödediğini, Genel Kredi Sözleşmesi'nin 8.5 maddesi gereğince erken kapama komisyonunun tahsil edilmesinin sözleşmeye uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında sözleşme bulunduğundan davacının erken ödeme nedeniyle indirim isteyebileceği, sözleşmede indirimi belirleme yetkisinin tek taraflı olarak bankaya verildiği, krediyi davacının kendi rızası ile kapattığı, bankanın müşterilerinden topladığı mevduatı kredi adı altında tacire kullandırdığı, aradaki riske, maliyete ve vergisel yükümlülüklere katlandığı, bu nedenle davalı bankanın komisyon talep etme hakkının olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.