Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/7987 K.2012/8532

Taraflar arasında görülen davada Mersin 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 31/12/2009 tarih ve 2007/136-2009/513 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 22/05/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Mersin Şubesinde ticari mevduat hesabı bulunduğunu, anılan hesaptan her türlü bankacılık hizmetinin yanında kredi kartları ile sanal pos cihazıyla web ortamında sanal satışlar yaptığını, yapılan satışlar sonucu hesapta 32.736.42 YTL mevduat biriktiğini, davalının bu meblağı ödemediğini, sahte kredi kartlarıyla işlem yapıldığı gerekçesiyle üzerinde bloke koyduğunu, böyle bir durum varsa davalının kendisinin sorumlu olduğunu, yapılan işlemin haksız bulunduğunu ileri sürerek, anılan meblağ ve 30.000.00 TL ticari kazanç kaybı ile 50.000 YTL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında sanal pos cihazıyla satış yapılmasını da kapsar şekilde hesap sözleşmesi imzalandığını, davacının sanal ortamda yaptığı satış bedellerinin hesabına geçirildiğini, 2007 Ekim ayı sonlarında satışlarında önceki dönemlere göre büyük artış göründüğünü, kredi kartı kullanılan karşı bankalardan satışlara itiraz gelmeye başlandığını, şüpheli görülen satışlara ilişkin olarak charge back kuralları gereği bedellere bloke konulduğunu, sanal pos cihazının kullanıma kapatıldığını, yapılan araştırmada bloke konulan tutarlara ilişkin satışların sahte kartlarla yapıldığının tespit edildiğini açıklayarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, taraflar arasında klasik VPOS sisteminin uygulanmasına yönelik sözleşme olduğu, bu sistemde tarafların kullanılan kartın bilgilerini görme şanslarının bulunmadığı, 21.01.2007-29.10.2007 tarihleri arasında 482 adet alış-veriş yapıldığı, tüm işlemlerde davalı banka dışındaki bankaların düzenledikleri kredi kartlarının kullanıldığı, bu tarihler arasındaki satışların fahiş şekilde arttığı, davacının bu durumdan şüphelenmesi gerektiği, hatta 28.10.2007 tarihinde 239 adet satışın gerçekleştiği, bunlardan 126 adedinin aynı kartla yapıldığı,

davalı bankanın işlemleri ve kartları kontrol etme imkanının olmadığı, kusurundan bahsedilemeyeceği, üye işyeri sözleşmesinin, üye işyerine, temel iki edim yüklediği, bunlardan birinin kredi kartını kabul etmek, diğerinin ise, imza kontrolü ve kartın tahrifata uğrayıp uğramadığını, ayrıca kimlik bilgilerini karşılaştırıp doğru olup olmadığının saptanmasının bu yükümlülük kapsamında kaldığı, açıklanan kontrollerin gereği gibi yapılıp yapılmamasından, Banka Kredi Kartları Kanunu’nun 17/2. maddesi uyarınca üye işyerinin sorumlu bulunduğu, davalı bankanın kredi kartını düzenleyen bankanın ihbarı sonrasında haberdar olduğu,

yaptığı bloke işleminde sözleşmeye aykırılık bulunmadığı, manevi tazminat koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.