Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/1191 K.2012/7168

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/03/2010 tarih ve 2007/103-2010/68 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında düzenlenen 04.09.2002 ve 20.03.2003 tarihli sözleşmeler ile davalının, müvekkili kurum adına “En Son Babalar Duyar” adlı televizyon dizisinin yapımını ve eserin diğer sahiplerinden devraldığı mali hakları 5846 sayılı FSEK hükümlerine göre davacıya devretmeyi üstlendiğini, 20.03.2003 tarihli sözleşmenin 37.35.maddesinde “yüklenici, sözleşme konusu yapımın sözleşme süresince ve TRT’de son bölümünün yayınlanmasından itibaren geçecek 2 yıllık süre içinde, aynı isim ve/veya aynı karakterler ve senaryoya dayalı olarak,

TRT’de yayınlanan yapımın devamı niteliği taşıyacak şekilde hazırlanan yeni bölümlerin yayın haklarını bir başka yayın kuruluşuna devretmesi halinde TRT ile 13 bölüm için imzaladığı sözleşme bedelinin %10’unu cezai şart olarak TRT’ye ödemeyi kabul ve taahhüt eder” denildiğini, bu hükme aykırı olarak dizinin Star Televizyonu’nda sürdürüldüğünün tespit edildiğini ileri sürerek 97.500 TL cezai şartın dizinin diğer kanalda ilk olarak yayınlandığı tarihten itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin çalışma serbestisinin bulunduğunu, anılan maddenin yasalara aykırı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasında 20.03.2003 tarihli sözleşme ile “En Son Babalar Duyar” adlı televizyon dizisinin yapımı konusunda anlaşmaya varıldığı, sözleşmeye göre davacının 2 yıl süre ile dizinin lisans hakkı sahibi olduğu, davalının bu süre zarfında başkalarına ruhsat veremeyeceği, aksi halde sözleşmenin 37.35. maddesi uyarınca % 10 cezai şart ödeyeceği, davalının anılan madde hükmünü ihlal ettiği gerekçesiyle, davanın kabulüne, 97.500 TL cezai şartın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.