Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/12320 K.2012/19731

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/06/2011 tarih ve 2010/100-2011/124 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1996 yılından bu yana inşaat sektöründe faaliyette bulunduğunu, “ULUSOY İNŞAAT+ŞEKİL” ibareli markanın 36,37 ve 42. sınıf mallar yönünden tescili için yaptığı başvurunun, daha önce 2005/45451 sayılı 29,31 ve 37. sınıf mallar açısından tescil edilmiş ”ULUSOYLAR+ŞEKİL” ibareli marka, 2005/48024 sayılı 20 ve 37. sınıf mallar açısından tescil edilmiş ”ULUSOY MOBİLYA” ibareli marka ve 1997/177661 sayılı 36,39 ve 42. sınıf mallar açısından tescil edilmiş ”ULUSOY” ibareli markalar mesnet gösterilerek T.P.E. ve nihai olarak Y.İ.D.K tarafından 556 sayılı K.H.K.’nin 7/1-b maddesi uyarınca reddedildiğini,

söz konusu markalar ile müvekkilinin marka başvurusu arasında hizmetler itibariyle iltibasa sebebiyet verecek derecede benzerlik olmadığını ve redde mesnet gösterilen markaların inşaat sektöründe faaliyette bulunmadıklarını belirterek YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, kurul kararının hukuka uygun olduğunu ve davacının marka başvurusu ile redde mesnet gösterilen markalar arasında bütün olarak bıraktıkları izlenim itibariyle iltibasa yol açabilecek düzeyde benzerlik olduğunu ve bunun araştırmaya gerek olmaksızın açık ve net olarak göründüğünü savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının marka başvurusu ile redde mesnet gösterilen markaların esaslı unsurlarının “ULUSOY” kelimesi olduğu, bu kelimenin bir işaretle veya “inşaat” kelimesi ile desteklenmesinin markaya ayırt edicilik katmayacağı, adı geçen markaların 36,37 ve 42. sınıf mal ve hizmetler yönünden aynı olduğu, ilk bakışta ve derhal her hangi bir araştırma yapılmasına gerek kalmadan bu markalar ve işaretlerin farklı işletmelere ait markalar olduklarının algılanmasının mümkün olmadığı, dolayısıyla markalar arasında 556 sayılı K.H.K.’nin 7/1-b maddesi anlamında benzerlik olduğu, davacının tanınmışlığının mutlak ret nedenini aşamayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, kararı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.