Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/12726 K.2012/19083

Taraflar arasındaki davadan dolayı Diyarbakır 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20/01/2011 gün ve 2008/726-2011/44 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı ... ve arkadaşları vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların malikleri bulunduğu Ataşlar Sitesi A-B bloklardan A bloğun su şamandırasının bozuk olması ve şamandıranın su sızdırması neticesinde müvekkili şirkete işyeri sigorta poliçesi ile sigortalı olan işyerinin 20.07.2007 tarihinde su hasarına maruz kaldığını, davalıların meydana gelen hasardan sorumlu olduğunu ve meydana gelen hasar nedeni ile sigortalıya ödenen 9.675 TL tazminata müvekkili şirkettin TTK'nın 1301 maddesine göre halef olduğunu ileri sürerek 9.675 TL tazminatın sigortalıya ödenme tarihi olan 16.10.2007 tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalıların her birinin taşınmazdaki hisseleri oranında tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ... ve arkadaşları vekili, A blok altında depo bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalıların zarara sebebiyet verdiği gerekçesiyle 6.133,59 TL alacağın 16.10.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan arsa payları oranında tahsili ile davacıya verilmesine, fazla talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili ile davalı ... ve arkadaşları vekili temyiz etmiştir.

HUMK’nun 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesi hükmüne göre miktar veya değeri 1.000 TL’nı geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar 21.07.2004 hüküm tarihi itibariyle kesin olup, anılan miktar 01.01.2011 tarihi itibariyle 1.540 TL’ye çıkarılmıştır.

Somut olayda davacı 9.675 TL’nin davalılardan faiziyle tahsilini talep etmiş, mahkemece 20/01/2011 tarihinde 6.133,59 TL'nin davalılardan arsa payları oranında tahsiline karar verilmiş olup, söz konusu miktarın davalı sayısı ve her birinin arsa payı göz önünde bulundurulduğunda hüküm tarihi itibariyle yukarıda anılan kanun hükmü uyarınca aralarında mecburi dava arkadaşlığı bulunmayan herbir davalı bakımından davanın kabul ve reddine hükmedilen miktarlar itibariyle hüküm temyizi kabil olmayıp, davacı ile bir kısım davalılar vekilinin temyiz isteminin bu nedenle reddine karar vermek gerekmiştir.